Чашмонаш аз тарсу тааҷҷуб аз ҳадақа берун омад. Бо овози ларзон гуфт: «Ҳарчи зудтар аз ин бори нанг халос шав, вагарна на донишгоҳ мемонад, на падару модар ва на обрў, ҳамин кўдак мемонад ва туву дарбадариву хиёбон». Аз ин тасвири тира заҳракаф шудам ва бо ҳамхонаам роҳи ноҳияи дури ўро пеш гирифтем ва дар як зоишгоҳи ношинос сақти ҷанин кардам...
Агар бигўям, ки аз онҷо бадбахту норозӣ баргаштам, дурўғ мебуд, баръакс, эҳсоси сабукӣ кардам, ба худ қавл додам, ки акнун танҳо аз пайи таҳсил мешавам ва ба қавлам амал кардам. Дар соли охири таҳсил бори дигар ошиқ шудам, аммо на ба девонагии панҷ соли пеш. Ҷавони донишманд ва ростқавлу муаддабе буд, донишгоҳи политехникиро хатм мекард, тасодуфан дар сафи муштариёни як қаҳвахона бо ҳам ошно шудем, ибтидо шиноси «саломуалейк» будем, баъд ин ошноӣ кам-кам ба алоқамандӣ табдил шуд... Дере нагузашта ба ман пешниҳоди издивоҷ дод. Бо он ҳоле, ки доштам магар метавонистам ба издивоҷ умед бубандам? Пешниҳодашро рад кардам, нороҳат шуду рафт, қариб як ҳафта ба суроғам наомад.
Пас як ҳафта, вақте мо ба шабнишинии ҳатми донишгоҳ омодагӣ мегирифтем, бехабар пайдо шуд, лоғару ғамгин ба назар меомад. Мехост бидонад, ки чаро нахостам бо ў издивоҷ кунам. Дурўғ гуфтан барои ҷавоне бо ин шоистагӣ камоли беинсофӣ мебуд, воқеъиятро гуфтам. Он қадр сарашро поин андохт, ки ингор аз гуноҳони ман эҳсоси шармандагӣ мекард. Сипас сарашро бардошту бо илтиҷо пурсид: «Ҳамсари ман мешавӣ?»
Ҳашт сол бо ҳам зиндагӣ кардем, мутаассифона аз ман фарзанде ба дунё наомад. Мушкилам реша дар ҳамон сақти ҷанин дошт... Ман акнун талофии он иштибоҳро медодам.