Зан кифашро ба замин гузошту ба сўйи Асал оғўш боз кард, онҳо зоҳиран якдигарро мешинохтанд.
Он рўз дигар ўро надидам, гумон кардам шояд аслан паноҳҷўй набуд ва агар ҳам буд, эҳтимол дар кадоме аз ҳуҷраҳо маскун шуд. Вале ҳангоми ғурўб Асал ангушт ба дар зад ва бо ҳамон садои нозуки ҳамешагиаш пурсид:
– Метавонем ворид шавем?
«Бемор»-и ҷадидро Эронгул муаррифӣ кард, аммо аз одати қаблияш канор рафту аз ман напурсид, ки оё ў метавонад дар ҳуҷраи ман маскун шавад? Баръакс, рў ба зани сиёҳпўш оварду гуфт:
– Азизам, аз ин се тахти холӣ яке моли туст, интихоб бо худат.
Бону мутакаббирона ба саросари утоқ назар афканд, гўё меҳмонхонаи панҷситораро интизор буд, ки аз ончи медид хушҳол нашуд. Саранҷом «рў ба рў беҳ аз паҳлў»
гуфту тахти Нигорро интихоб кард, нигоҳи кўтоҳе ба ман афканд, лабханди сохтае рўйи лабонаш нишаст. Ў аз ҳузури як наврас дар ин утоқ тааҷҷуб накард.
Рўйи тахт нишасту болопўшу кулоҳашро бадар овард.
Як бари рўяш аз боло то поин харош дошт, гўё ўро рўйи замин кашиданд ё тарошае аз сураташ убур карда буд. Тараҳҳумро дар нигоҳи ман мушоҳида карду пузханд зад.
– Ваҳшатнок аст?
– Аз ин бадтарашро дида будам.
– Чандсолаӣ?
– Шонздаҳсола мешавам…
– Фаҳмо.
Эронгул дигар ба ман таваҷҷуҳ накард. Аз кифи қирмиз ойинаву шона ва крему атру ороишотро рўйи мизи канори тахти хоб гузошт. Намехостам мутаваҷҷеҳи нигоҳи кунҷковонаам шавад, аз зери болишт китоберо берун овардам, ки як ҳафта боз наметавонистам аз сарсуханаш фаротар биравам.