Барои Суман хушҳол будем ҳаддиақал як нафари мо хуштолеъ баромад, аммо ростӣ ҷояш холӣ шуд.
Мо акнун гоҳо сенафарӣ канори панҷара менишастем ва ғарқ дар афкори худ ба хиёбон хира мешудем. Мехостем панҷара ҳамеша боз бошад ва мо худро бахше аз он хиёбони шигифтангез эҳсос кунем, аммо намешуд, ҳаво сард буд, нигаҳбон низ шабеҳи ҷин ногаҳон аз торикӣ зуҳур мекард ва бо ишораи сари качалаш ба мо амр медод, ки аз назди панҷара дур шавем.
Марди аҷибе буд, ўро ҳам мисли пизишк мешуд ба ҳар қавме нисбат дод. Мо дар мавриди ў чизе намедонистем, фақат аз Асал шунида будем, ки як низомии ҳирфаӣ аст ва соле пеш ба далели синни баланд аз артиш истеъфо додааст.
Сарвиноз тақлидгари хубе буд, аз нигаҳбон беҳтарин тасвирро мекашид. Шабеҳи ў роҳ мерафт, сипас ногаҳон дар ҷояш шах мешуд, мисли васвосиҳо гўш ба садоҳои атроф медод ва чашмонашро шабеҳи нурафкани бурҷи зиндон ба чаҳор тараф мечархонд.
– Медонед, ман ба хотири хушҳолии шумо аз ў тақлид мекунам, вагарна дилам ба ҳолаш месўзад.
Қиссаи нигаҳбонро дертар аз пизишк шунидам. Ман дар ин авохир бо ҳар баҳона ба дафтари тиббӣ сар мезадам, шояд ба ин далел, ки ба ҳимояти пизишк ниёз доштам, аз ташвиқҳояш нерў мегирифтам ва машваратҳояш маро ба зиндагӣ дилгарм мекард. Гоҳо худаш маро ба наздаш мехонд, махсусан рўзҳое, ки парастор ба кор намеомад. Бо телефони дохилӣ занг мезаду мегуфт: «Санам шадидан ба кумакат ниёз дорам, пешам меоӣ?» Дурўғ мегуфт, аз ман коре барнамеомад, танҳо мехост маро аз бадбахтиҳоям дур нигаҳ дорад. Аз дафтари ў мисли пари қў сабук бармегаштам, мисле ки ў ба ҷисми ман ҷони тоза медамонд.