Хеле тўл кашид, то дастмол рўйи китф тозаву хушҳол баргашт. Дар набудани ў пешхизмат барои ҳар чаҳори мо субҳона овард, духтарак мизи кўчакро пеш кашид ва ширбиринҷу чойи ширин ва нони гармро бо иштиҳо тановул кард.
Замоне ки ману Нигор пушти суфра нишастем, ў субҳонаро тамом кард ва бо ҳамон лабханди муаддабона ба мо чашм дўхт.
– Чанд рўз мешавад инҷо монд?
– На зиёд... ҳаддиаксар се ҳафта, – гуфт Нигор.
– Баъдаш чӣ мешавад?
– Баъд, ҳар кас бояд роҳе барои худ пайдо кунад.
– Шумо ҳам ҷое барои рафтан надоред?
– Надорем...инҷо ҳама мушкил доранд...
– Фаҳмо... – дар чеҳраи ў аломати нигаронӣ ба назар мерасид.
– Ту инҷо чӣ кор мекунӣ? – пурсид Суман ва аз зери кўрпа берун омад.
– Ман? Ман ҳам мисли шумо дар кўча мондам, – ў хиҷолатомез лабханд зад.
– Исмат чӣ аст?
– Сарвиноз.
– Чандсолаӣ?
– Ҳафтаи пеш ҳаждаҳсола шудам.
– Ту ҳанўз бачаӣ!
– Оре, худам низ тааҷҷуб мекунам, намедонам, чаро ин иттифоқ бо ман афтод, – ў баланд хандид, аммо ин аз ҳамон хандаҳое буд, ки инсон аз таҷрубаҳои талх ба онҳо паноҳ мебарад.
– Чаҳор рўз қабл, вақте дар хиёбонҳо аксбардориву гулгузорӣ мекардам, як одами комилан мутафовит будам, бо рўъёи як ояндаи шигифтангез...