«Хешу таборе, хоҳаре, бародаре дорӣ? Метавонам туро то хонаи бастагонат бирасонам».
«Касеро надорам...»
Аз ҷой бархостаму дасти маъюбам дар бағал, бе он ки ба ў нигоҳ кунам роҳамро ба сўйи ҷодаи мошингард идома додам. Варами дастам аз зери остини ҷомаи захим низ эҳсос мешуд.
Он мард маро ба ҳолам гузошт, эҳтимол хаёл кард девонае беш нестам, мошинро рўшан карду оҳиста аз паҳлўям рад шуд.
Дар фосилаи даҳ-понздаҳ метр то ҷодаи калон дубора мошини он мардро дидам, ки аз хиёбони аслӣ ба тарафи ман меомад. Муҳаррикро хомўш накарда, аз мошин берун омад ва раҳ ба раҳ гуфт:
«Бубин, хоҳарҷон, виҷдонам иҷоза намедиҳад, ки як инсони гирифтори бадбахтиро дар кўча танҳо бигзорам, ба ман эътимод кун, медонам туро ба куҷо бубарам. Вагарна, дар ин хиёбон Худо медонад чӣ балое ба сарат меояд. Бишин...»
Одами хубе будаст, ба ман об дод, бутриро бо ҳирс холӣ кардам, ҷигарам ингор аз ташнагӣ бирён шуда буд.
Маро ба як сохтмони шабеҳи бемористон бурд, дараш барои корафтодаҳо баста буд, вале одамоне бо либоси пулис ба он бино омадурафт мекарданд. Дар гўшаи хилвати бино рўйи нимкате нишастам.
«Инҷо бишин, то дар боз шавад, ман зуд бармегардам». – Хеле интизор шудам, то ў баргашту маро бо худ ба дохил бурд.
Зани ҷавоне бо хилъати сафед ва кулоҳи баланд худро пизишки қонунӣ муаррифӣ кард ва маро пушти парда бурду гуфт, ки либосамро дарбиёрам. Намедонистам сару танам чи шаклӣ шуда буд, аммо бозтоби тасвири ваҳшатноки баданамро дар чашмони қаҳваранг ва чеҳраи нозуки пизишк дидам: абрўвонаш ғайриихтиёр боло рафтанд ва гўшаи лабаш бо аломати ҳайрати беандоза поин омад.