Қонуни № 15

Мушкилотро ба ангезаи рушд табдил диҳед

Рӯзе духтаре ҳамроҳи дӯсти худ — баҳрнаварди куҳансол — дар соҳил сайр мекард. Ӯ мушкилоте дошт ва сахт нигарон буд.

Баҳрнавард пурсид:

— Ба фикрат, агар аз соҳил ба об афтад, инсон ҳатман ғарқ мешавад?

Духтар ба мавҷҳои сард, ки ба сангҳо мезаданд, нигарист:

— Албатта.

— Танҳо ба об афтодан ҳанӯз маънои ғарқ шуданро надорад, — гуфт баҳрнавард. — Агар аз об баромада натавонам, ғарқ мешавам.

— Аммо сахт сармо мехӯреду ба беморхона меафтед, — гуфт духтар.

— Агар муддати дароз дар об монам, бале. Ман борҳо ба об афтодаам. Аввал метарсидам, вале баъд фаҳмидам, ки агар зуд берун оям, хатари ҷиддӣ таҳдидам намекунад. Бо мушкилоти ту ҳам ҳамин гуна аст: ба ҷойи танҳо ташвиш кашидан, дар бораи роҳи ҳал фикр кун.

---

Барои аксари мушкилот шумо метавонед бигӯед: ҳақиқӣ мушкилот дар он аст, ки шумо дар вазъияти оддӣ ҳастед, аммо шумо бо он чӣ гуна муносибат мекунед. Бузургтарин хатар дар ноумедӣ аст, ки бо мушкилот меояд. Агар мо тамоми фикру зикр ва ҳиссиёти худро ба он сарф накунем, худи проблема ба мо таъсири зиёд намерасонад.

Фарқи возеҳ бояд байни он чизе ки берун аз мо рӯй медиҳад ва мо ба он чӣ гуна муносибат мекунем. Мо наметавонем ба ҳама рӯйдодҳо таъсир кунем. Гоҳ-гоҳ мо бояд «ба об афтем».

Мо аз ноумедиҳо дар зиндагӣ канорагирӣ карда наметавонем, аммо мо метавонем вақти таҷрибаҳои худро кам кунем. Агар мо як навъ нокомиро аз сар гузаронем ва дар давоми се ҳафта пас аз он мо дар як навъ бемаънӣ бошем, мо метавонем вақти таҷрибаҳоро то се рӯз, баъд ба се соат ва ниҳоят то се дақиқа кам карданро ёд гирем. Ғолибон ин қобилиятро инкишоф додаанд. Ин ба аксари мушкилот дахл дорад, ба истиснои инсултҳои тақдир, масалан, бемории хатарнок ба ҳаёт.

Ҳама мушкилот доранд. Аммо агар бисёриҳо дар ин бора муддати тӯлонӣ ғамхорӣ кунанд, пас ноумедии ғолиб дер давом намекунад. Он гоҳ ӯ тамоми эҳсосоти манфии худро ба худ табдил медиҳад энергияи мусбӣ. Дере нагузашта вай боз фаъол мешавад ва барои ҳалли мушкилот гирифта мешавад. Вай аз имкониятхое, ки дар проблемахо ҳастанд, шавкманд аст.

Ҳамин ки мушкилот эҳсосоти моро мегирад, мо қобилияти ҳаракат карданро аз даст медиҳем. Аммо набояд фаромӯш кард, ки мо худамон хоҷаи вазъият ҳастем, на мушкилот. Вақте ки мо диққати худро аз мушкилот ба ҳалли мушкилот мегузорем, он қудрати эҳсосиро бар мо аз даст медиҳад. Ҳамин ки мушкиле пеш омад, мо бояд ба он бештар аз даҳ фоизи қувваи худро сарф кунем ва навад фоизи бокимондаро барои ҳалли он сарф кунем.

Муносибати ғолибон ба проблемахо

Чаро ғолибон мушкилотро ба таври гуногун ҳал мекунанд? Онҳо барои ин кор аз куҷо қувват мегиранд? Омили ҳалкунанда муносибати онҳо ба мушкилот аст. Муносибати ғолиб се фарқияти зерин дорад:

1. Ғолибон ҳеҷ гоҳ мушкилотро ҳалнашаванда намебинанд. Онҳо боварӣ доранд, ки ҳама чизро тағйир додан мумкин аст. Ин як қувваеро ба вуҷуд меорад, ки ба шумо имкон медиҳад, ки ҷустуҷӯи ҳалли худро оғоз кунед. Дар баробари ин одамоне, ки ба хал нашудани масъала боварӣ доранд, таслим мешаванд ва ба тақдир итоат мекунанд.

2. Ғолибон намегузоранд, ки масъала ба даст ояд дигар соҳаҳои ҳаёт.

Агар дар баъзе соҳаҳои ҳаёти шумо мушкилот пайдо шуда бошад, ин маънои онро надорад, ки тамоми ҳаёти шумо ба холӣ рафтааст. Одамоне, ки аҳамияти мушкилотро муболиға мекунанд, аз зиндагӣ лаззат бурданро бас мекунанд ва боварӣ доранд, ки дигар ҳеҷ чиз маъно надорад. Дар натиҷа, онҳо ҳисси арзиши шахсии худро қатъ мекунанд ва назорати ҳаётро аз даст медиҳанд.

3. Ғолибон мушкилотро сабаб намедонанд сифатҳои шахсии онҳо.

Онҳо мушкилотро танҳо як мушкилот ва як имконияти нав барои рушд мебинанд. Агар шумо мушкилотро ҳамчун далели паст будани шахсияти худ бинед, пас шумо нотавон ҳастед.

Ғолибон муносибати худро ба мушкилот инкишоф доданд:

• Мушкилот дар он аст, ки мо бо мушкилот чӣ гуна муносибат мекунем..

Аксар вақт мо онҳоро хеле ҷиддӣ қабул мекунем ва фаромӯш мекунем, ки ин як имконияти дигари рушди мост. Лаҳзае, ки мо дар бораи ҳалли ягон масъала фикр мекунем, он ба кори муқаррарӣ табдил меёбад ва дар баробари иҷрои супориш мо меомӯзем, инкишоф меёбем ва мустаҳкам мешавем.

• Ҳар як мушкилот ба он ҷавоб дорад. Мо бояд ҷустуҷӯ кунем масъалахоеро, ки ба мо ҷавобҳои даркор аст.

• Проблемахо ба мо имконият медиҳанд, ки доираи таъсири худро васеъ кунем. Кай мушкилот ба миён меояд, мо бояд минтақаи бароҳати худро тарк кунем.

Ин аст, ки чизҳои муҳимтарин ба вуҷуд меоянд. Агар мебинем мазмуни ҳаёт омӯхтан ва инкишоф додан аст, проблемаҳое мебошанд, ки ба мо имконият медиҳанд.

• Агар шумо хоҳед, ки сарватманд шавед, пас ба шумо муддати дароз лозим аст рӯйхати мушкилот. Шумо метавонед қувваи худро барои пешгирӣ кардани онҳо истифода баред, аммо ин аслан ғайриимкон аст. Ва шумо метавонед тамоми қувваи худро барои ҳалли муваффақонаи онҳо сарф кунед.

• Фақат одӣ вазиятларни ҳал қилишга ҳаракат қилманг.

Қобилияти мубориза бо вазъиятҳои душворро инкишоф диҳед.

Мунтазир нашавед, ки мушкилот худ аз худ бартараф мешавад худаш.

Мо бояд онро ҳал кунем.

• Ҳар як аблаҳ метавонад муваффақиятро идора кунад, аммо танҳо чанд нафар ба нокомӣ ва душвориҳо тоб оварда метавонад. Профессионал шумо метавонед чунин шахсеро номидан мумкин аст, ки ба дастовардҳои баландтарин ноил мешавад, ҳатто вақте ки ӯ қариб ҳеҷ гуна имконият надорад. Ҳар як муваффақият ӯро мукофот медиҳад ва ҳар як нокомӣ ӯро қавӣ мегардонад. Чӣ тавре ки растаниҳо ба офтоб ва борон ниёз доранд, онҳо барои нашъунамо ҳам муваффақият ва ҳам мушкилотро талаб мекунанд.

• Мушкилот беҳтаринро дар мо ба вуҷуд меорад..

Онҳо ба мо имкон намедиҳанд, ки иқтидори худро беҳуда сарф кунем, балки моро водор мекунанд, ки фаъолу эчодкор бошем.

• Ҳеҷ гуна мушкилот ва нокомиҳо вуҷуд надоранд, ки пас аз он мо нестем мукофот интизор мешуд. Бо вуҷуди ин, бисёр одамон танҳо таваҷҷуҳ доранд оид ба проблема ва ягон перспектива намебинанд.

• Аксар вақт мо қобилияти дидани ҳамаро надорем тамоми расм. Мо ягон ҳодисаро ҳамчун фалокат тавсиф мекунем танҳо аз он сабаб ки мо фақат як порчаи расмро мебинем. Фақат хеле дертар мо мефаҳмем, ки ин «фалокат» ба мо имконияти калонтарин дод.

Шумо устоди ҳаёти худ ҳастед

Ҳангоме ки дар ҳаёти шумо мушкилоте пеш меояд, фавран ба ҳалли он шурӯъ кунед. Вақтро барои ғамхорӣ ва ғамгин кардани худ сарф накунед. Он ба касе кӯмак намекунад ва танҳо сарфи беҳудаи энергия хоҳад буд. Кӯшиш накунед, ки худро ҳамчун қурбонии нотавон муаррифӣ кунед. Вазъияти худро бо истилоҳҳои драмавӣ тавсиф карда, аз дигарон ҳамдардӣ наҷӯед. Шумо эҳтиром мехоҳед, на таъзия.

Фаромӯш накунед, ки бо айбдор кардани касе дар нокомиҳои худ, шумо ба ӯ қудрати худро бар шумо медиҳед. Ҳеҷ кас ҷуз ту қудрати ҳаёти ту надорад. Албатта, шумо наметавонед барои ягон мушкилоте, ки ба миён меояд, ҷавобгар бошед, аммо аксар вақт ин қисман гуноҳи шумост.

Аз ин рӯ, ҳалли мушкилот танҳо дар ихтиёри шумост.

Се намуди мушкилот вуҷуд дорад:

1. Масъалаҳое, ки мо мустақиман назорат карда метавонем.

Онҳоро тавассути тағйир додани одатҳои худ ҳал кардан мумкин аст. Масалан, муносибати мо ба пул аз он вобаста аст, ки мо бо он чӣ гуна муносибат мекунем - хоҳ сарфа кунем ё сарф кунем. Дар ин ҷо ҳама чиз дар ихтиёри мост.

2. Проблемаҳое, ки мо онҳоро танҳо бавосита назорат карда метавонем.

Онҳоро тавассути васеъ кардани доираи таъсири шумо ҳал кардан мумкин аст.

3. Масъалаҳое, ки аз назорати мо берунанд. Ҳатто дар Дар чунин вазъият мо метавонем он чиро, ки дар дохили мо рух медиҳад, яъне эҳсосот ва аксуламалҳои худро назорат кунем. Беҳтараш табассум кунед ва табъатонро вайрон накунед.

Шаш қадами амалӣ барои ҳалли мушкилот

Баробари ба миён омадани мушкилот фавран дар бораи он фикр кардан лозим аст, ки дар ин ҳолат чӣ кор кардан мумкин аст.

Гузаштаро дигар тағйир додан мумкин нест, бинобар ин хеле муҳим аст, ки фикрҳои худро ҳарчи зудтар ба роҳи дуруст равона кунед. Ба зудӣ ба худ саволҳои зеринро диҳед:

1. Дар ин масъала чӣ фоидаовар аст?

Агар чизе ба фикри шумо наояд, пас ба дарсҳое, ки дар ин мушкилот мавҷуданд, диққат диҳед. Аз ҳар вазъият сабақ гирифтан мумкин аст, аммо на ҳама дар ин бора фикр мекунанд.

2. Кадом камбудиҳои ҳаёти ман ба он мусоидат карданд боиси мушкилот мегардад?

Ин савол ба шумо имкон медиҳад, ки аз нақши қурбонии нотавон халос шавед. Шояд мушкилӣ аз амалҳои дидаву дониста шахси дигар ба миён омадааст. Аммо фаҳмидани ин ба шумо кӯмак намекунад. Фаҳмидани он хеле муфидтар аст, ки дар оянда пешгирӣ кардани чунин мушкилот дар ихтиёри шумост.

3. Ман ба чӣ омодаам, то дигар ба ин кор наафтам мавқеъ?

Беҳтарин роҳи ҳалли мушкилот танҳо нест. Мо бояд боварӣ ҳосил кунем, ки вай ин тавр намекунад такрор кард. Шумо метавонед бо тағйир додани рафтори худ аз бисёр мушкилот халос шавед.

4. Кадом роҳҳо дастрасанд?

Аз одамони салоҳиятдор маслиҳат пурсед. Ба он диққат диҳед, ки ҳангоми пешниҳоди мушкилот худро танҳо бо чизи муҳимтарин маҳдуд кунед. Охир ба ту маслиҳат лозим, на ҳамдардӣ. Агар ту дар бораи мушкилоти худ сухан гӯед, то "фаҳмиш" ҳосил кунед, ин ҳамон як бор кардани алафҳои бегона аст.

5. Беҳтарин роҳи ҳалли масъала кадом аст?

Ҷавобро дар гузашта наҷӯед. Шумо дигар онро иваз карда наметавонед. ба худ хашмгин - инчунин ҳалли беҳтарин нест. Ба оянда беҳтар назар карда, ба ҳалли масъала диққат диҳед.

6. Чӣ тавр ҳалли мушкилот ба ман медиҳад лаззат?

Одам вақте ки зери бори мушкилоти худ азоб мекашад, беҳтар намешавад.

Ҳар касе, ки боварӣ дорад, ки аз зиндагӣ танҳо пас аз ҳалли ҳама мушкилот лаззат бурдан мумкин аст, хеле кам хушбахт аст. Аксар вақт ҳаёт аз занҷири доимии мушкилот иборат аст. Ва ин хуб аст. Эҳтимол баъзеҳо шуморо як навъи сахтдӯст ва ноҳассос меноманд ва мебинанд, ки шумо бо вуҷуди мушкилот чӣ гуна хандед ва шодӣ мекунед. Аммо дар паси ин, аксар вақт, ҳасадҳои оддӣ вуҷуд доранд.

Баъзан ҳамон мушкилот ба миён меоянд

Чаро ҳама чиз бо ман рӯй медиҳад? Баъзан чунин ба назар мерасад, ки ҳаёт ба мо дарси ибрат додан мехоҳад. Ва чунин мешавад, ки мо ин дарсро такрор ба такрор мегирем, то даме ки онро дуруст омӯзем. Шумо метавонед талоқ гиред, ҷои истиқомат ё ҷои коратонро иваз кунед, аммо дарс ҳамон тавр мемонад, бинобар ин онро ҳаматарафа фаҳмед. Ҳамеша аз зиндагӣ гурехта наметавонед. Ҳатто агар шумо барои зиндагӣ дар Ҷопон кӯчида бошед ҳам, ин дарс шуморо дар он ҷо ҳам фаро хоҳад гирифт, аммо танҳо дар версияи ҷопонӣ. Охир, аз ҷое рафтан, худро дар ҷои кӯҳна гузошта наметавонед.

Аввал занги аввал меояд. Агар шумо ба ӯ беэътиноӣ кунед, он гоҳ зарба дер нахоҳад кард. Ҳаёт моро чазо намедиҳад, балки тарбия мекунад. Ҳама чиз маънои худро дорад. Баъзан шумо онро фавран дида наметавонед. Аммо агар мо пардаи ҳолатҳои муваққатиро бардоштем, мо метавонем дарк кунем, ки мо чӣ намерасем. Шояд ҳамдардӣ, таваҷҷуҳ ба чизҳои воқеан муҳим, масъулият дар назди фарзандони худ ва одамони дигар, оромии ботинӣ.. Танҳо вақте ки мо маънои аслии мушкилотро дарк мекунем, дигар ба дарсҳои дигар ниёз надорем.

Вале худи мо сабабгори бисёр проблемахо мебошем.

Баробари пули зиёдатӣ пайдо шуд, худамон мошини беҳтар ва хонаи калонтар мехарем.

Ин мушкилоти навро ба вуҷуд меорад. Илова бар ин, мо воқеаҳоеро, ки дар дохили он метарсем, ба худ "ҷалб мекунем". Фикрҳои мо шароитҳоеро ба вуҷуд меоранд, ки мо дар он қарор дорем.

Албатта, зиндагӣ набояд дардовар бошад, аммо он гоҳ-гоҳ рӯй медиҳад. Сабаб дар он аст, ки вай ангезаи асосии дигаргунии ҳаёт аст. То он даме, ки мо дардро ҳис накунем, ҳама чиз мисли пештара боқӣ мемонад. Аммо баробари ҳис кардани дард мо фавран чораҳои дахлдор мебинем.

Мо ҳама розӣ ҳастем, ки озмоишҳо одамро сахттар мекунанд.

Аммо агар чунин имконият медошт, барои худ озмоишҳои «бароҳат»-ро интихоб мекардем, ки он қадар хастакунанда нестанд.

Аксар вақт мо намехоҳем он чизеро, ки мо бояд кунем, то ба одамоне табдил ёбанд, ки мо мехостем. Озмоишҳо ва мушкилот, аз рӯи таъриф, наметавонанд бароҳат бошанд. Ва дуруст аст, ки мо фақат дар вацте меафзоем, ки дар назди мо талаботи зиёд карда шавад.

Зиндагӣи мо ҳеҷ гоҳ осон нахоҳад буд. Аммо мо метавонем омӯзем ва инкишоф диҳем, то бо душвориҳои гуногун мубориза барем. Усулҳои ҳалли мушкилоте, ки ба шумо пешниҳод мешаванд, на барои зиндагӣи осон, балки барои зиндагӣи ҷолиб.

Аксарияти одамон боварӣ доранд, ки онҳо танҳо дар сурати набудани мушкилот хушбахт мешаванд. Ғолибон медонанд, ки ҳамеша мушкилот хоҳанд буд. Ҳар қадаре ки инсон муваффақ бошад, ҳамон қадар мушкилоташ зиёд мешавад. Ҳамин тавр, ғолибон дӯст доштани мушкилотро меомӯзанд.

Онҳо сарфи назар аз мушкилот хушбахтанд ё шояд танҳо ташаккур ба онҳо. Онҳо зиндагӣ мекунанд: агар масъала хал карда шавад, пас ба ҷустуҷӯи проблемаи нави боз ҳам мураккабтар равад.

Машқҳои амалӣ

Имрӯз қобилияти ҳалли мушкилотро такмил медиҳам:

1. Баробари пайдо шудани мушкилот диққатамро ба ҳалли он равона карда, шаш қадами амалиро аз нав мехонам.

2. Медонам, ки эҳтимол аввалин шахси рӯ ба рӯшуда бо ин мушкилот нестам. Касонеро меҷӯям, ки вазъияти монандро бомуваффақият паси сар кардаанд, ва аз онҳо меомӯзам.

3. Мефаҳмам, ки муносибатам ба мушкилот аҳамияти асосӣ дорад. Аз худ мепурсам: «Дар ин мушкилот чӣ имкони муфид ҳаст?»

4. Мушкилотро имкони рушд медонам ва аз онҳо намегурезам. Пас аз ҳалли як масъала ба масъалаи нав рӯ меорам. Ҳалли мушкилотро мисли машқи варзишӣ қабул мекунам.