Қонуни № 30

Уқоб бошед, на мурғобӣ

Оё шумо афсонаи ҳиндиро дар бораи офариниши ҷаҳон дар хотир доред? Аввалан, Худованд садаф ва уқобро офарид ва баъдан ба инсон имкон дод, ки миёни зиндагии якнавохти садаф ва зиндагӣи ҷолиби уқоб интихоб кунад.

"Ҳеҷ чиз барои интихоб нест" мегӯед. Албатта, ҳар як инсон ҳаёти уқобро интихоб мекунад. Аммо ҳодисае рӯй дод, ки ҳеҷ кас интизор набуд. Ин қадар одамон интихоб кардаанд, ки на ба нафъи садаф, на ба манфиати уқоб.

Албатта, онҳо мехостанд, ки мисли уқоб бартарӣ дошта бошанд, аммо барои он қимати баланд додан намехостанд. Ва онҳо ба ҷустуҷӯи модели дигаре шурӯъ карданд, ки ба талаботи онҳо ҷавобгӯ бошад. Ва чунин намуна пайдо шуд.

Маълум шуд, ки он мурғобӣ будааст. мурғобҳо Дар назари аввал мурғобӣ ва уқоб чизҳои умумӣ доранд. Аммо дар асл онҳо аз ҳамдигар ба таври куллӣ фарқ мекунанд. Агар шумо бодиққат назар кунед, дарҳол мурғобро аз уқоб фарқ мекунед. Албатта, ҳарду парранда метавонанд парвоз кунанд. Аммо агар уқоб дар осмон баланд парвоз кунад, мурғоб кӯшиш мекунад, ки ба об наздиктар шавад.

Аммо мурғоб як хусусияти фарқкунанда дорад. Ҳар чизе ки вай тамоми рӯз мекунад, шак аст. Вақте ки саҳар аз хоб бедор мешавад, вай ларза мекунад. Вақте ки ғизо хӯрда мешавад. Вақте ки ӯ чизеро дӯст намедорад.

Вақте ки мурғобҳои дигар кӯшиш мекунанд, ки аз ӯ хӯрок бихӯранд ё ноком мешаванд. Ба ҷои коре кардан ба ҷои кор кардан як принсипи бад аст.

Мурғобҳо чӣ гуна кор мекунанд

Биёед якчанд вазъиятро дида бароем, ки ба мо имкон медиҳанд, ки табиати мурғро беҳтар фаҳмем.

Оё шумо ягон бор барои наҳорӣ дар меҳмонхона понздаҳ дақиқа дер кардаед? Агар шумо дар як вақт мурғобро вохӯред, он ба шумо мегӯяд: «Мебахшед, аммо шумо дер кардед. Оё шумо дар назди даромадгоҳ лавҳаро надидаед? Мо танҳо то соати даҳ субҳона мекунем. Шак-кук-кук..."

Уқоб мегӯяд: «Шояд зуд барои шумо чизе тайёр кунам. Шумо чи мехоҳед?"

Оё шумо тасаввур мекунед, ки бозори сохтмон чист? Панҷ ҳазор метри мураббаъ майдони савдо ва танҳо як фурӯшандае, ки пайваста бо харидорони дигар банд аст. Аксар вақт, ӯ ҳоло бо харидоре суҳбат мекунад, ки мехоҳад ба худ як коттеджи азим созад.

Чӣ мешавад, агар шумо бо одоб суҳбати онҳоро қатъ кунед: “Мебахшед, ман танҳо як савол дорам. Дар куҷо ман метавонам ранги чӯби қаҳваранг пайдо кунам?

Мурғоб ҷавоб медиҳад: «Намебинед, ки ман бо харидор гап мезанам?

Ман наметавонам дар як вақт ба ҳама хизмат кунам. То он даме, ки навбати шумо мерасад, интизор шавед. Шак-кук-кук..."

Чанд моҳ пеш ман дар яке аз меҳмонхонаҳои Атланта сари вақт брон кардам ва тасдиқи онро гирифтам. Аммо вақте ки ман омадам, ҳама ҳуҷраҳоро гирифта буданд. Зани назди касса гуфт, ки мутаассифона коре карда наметавонист, зеро меҳмонхона пур аст.

Ман пофишорӣ карданро сар кардам, аммо дар ҷавоб танҳо шунидам: «Агар ҷойҳо набошад, пас ман онҳоро барои шумо аз куҷо дастрас карда метавонам? Куак-кук-кук.. Инро гуфта, вай танҳо ба ман таваҷҷуҳ карданро бас кард.

«Инак, мурғоби дигар», — фикр кардам ва бо сардораш вохурданро талаб кардам. Вай бо нигоҳи норозиёна ҷавоб дод: «Ӯ ба ту ҳамин чизро мегӯяд» ва аз дар ғайб зад. Дар паси вай, бояд як ҳавзи мурғобӣ мавҷуд бошад, зеро ӯ бо мурғобии дигар баргашт.

Аз ӯ хоҳиш кардам, ки ба ман уқоб биёрад. "Кӣ?" — пурсид вай бо нигоҳи парешон. Ман ба вай фаҳмондам: «Ба ман шахсе лозим аст, ки ҳанӯз намедонад, ки ин кор имконнопазир аст».

Ин дафъа вай фаҳмид. Мудире, ки вай овард, дар ҳақиқат уқоб будааст. Ӯ ба ман гуфт: “Мо аслан ягон ҳуҷра надорем. Ин камбудии мост ва ман аз шумо бахшиш мепурсам. Ман кӯшиш мекунам, ки ин мушкилотро ҳарчи зудтар ҳал кунам.

Ҳоло ман ба меҳмонхонаҳои наздиктарин занг мезанам ва аз ҳисоби мо барои шумо люкс интихоб мекунам. Ҳангоми интизорӣ ман шуморо ба тарабхонаи мо даъват мекунам.”

Фарқ дар чист?

Уқобро аз мурғобӣ чӣ гуна фарқ кунем? Уқоб амал мекунад, мурғобӣ воқ-воқ мезанад. Мурғобиҳо вақти худро ба баҳона, узрхоҳӣ, суханҳои беҳуда, масхара ва шикоят сарф мекунанд. Дер ё зуд аз кор озод мешаванд ва аз аввалин осебдидагони буҳрон мегарданд. Он гоҳ мегӯянд: «Чӣ беадолатӣ! Шояд нӯлам ба роҳбар писанд наомад». Уқобҳо бошанд, пеш мераванд ва вазифаи баландтар мегиранд.

Муҳим аст, ки ба ҷойи воқ-воқ задан амал кунед. Муаллиф тавсия медиҳад, ки ба чунин «парандаҳо» дар гурӯҳ такя накунед. Баъзеҳо гумон мекунанд, ки мурғобиро ҳам ҳавасманд карда, ба кор даровардан мумкин аст. Аммо натиҷа чӣ мешавад? Мурғобии ҳавасмандшуда.

Инҳоянд чанд фарқ:

• Мурғобӣ мегӯяд: «Наметавонам». Уқоб мепурсад: «Чӣ гуна метавонам?»

• Мурғобиҳо бадбинанд; уқобҳо хушбинанд.

• Мурғобиҳо таҷрибаҳои манфиро бо ҳам мубодила мекунанд ва ҳатто барои ин ҷамъ мешаванд. Уқобҳо аз дастовардҳо мегӯянд.

• Мурғобиҳо танҳо ҳадди ақалли корро иҷро мекунанд ва баъзан ҳатто ҳаминро ҳам не. Уқобҳо аз талабшуда бештар мекунанд.

• Мурғобиҳо суст кор мекунанд: «Маро барои кор гирифтаанд, на барои давидан». Уқобҳо вазифаҳоро ҳарчи зудтар анҷом медиҳанд.

• Мурғобиҳо гумон мекунанд, ки ҳама чизро медонанд, ва баҳонаи кор накардан меёбанд. Уқобҳо ҳамеша омодаи омӯзиш ва амаланд.

• Мурғобиҳо баҳона меҷӯянд; уқобҳо роҳи ҳал.

• Мурғобиҳо таваккал намекунанд. Уқобҳо ҳам метарсанд, вале намегузоранд тарс аз амал боздорад.

• Мурғобиҳо аз соати даҳ то шаш кор мекунанд. Уқобҳо баъзан аз шаш то даҳ кор мекунанд.

• Мурғобиҳо дар ҳар имконият мушкилот мебинанд. Уқобҳо дар ҳар мушкилот имконият мебинанд.

• Мурғобиҳо аз паси дигарон ғайбат мекунанд, то худро муҳим ҳис кунанд. Уқобҳо ё сухани нек мегӯянд, ё хомӯш мемонанд.

• Мурғобиҳо дер қарор мегиранд, вале зуд фикрашонро дигар мекунанд. Уқобҳо ба арзишҳои равшан ва ҳисси худ такя карда, зуд қарор мегиранд.

• Мурғобиҳо ба мушкилот часпида, шикоят мекунанд. Уқобҳо ба роҳи ҳал диққат дода, амал менамоянд.

• Мурғобиҳо беадолатии нисбат ба худро солҳо дар хотир медоранд. Уқобҳо бахшиданро медонанд.

• Мурғобиҳо интизори хӯрок мемонанд ва агар кам бошад, воқ-воқ мезананд. Уқобҳо масъулиятро гирифта, чизи заруриро худашон меёбанд.

• Мурғобиҳо маҷбуранд доштаашонро дӯст доранд. Уқобҳо он чизеро ба даст меоранд, ки дӯст медоранд.

• Мурғобиҳо аз ҳар чизи майда ҳодисаи бузург месозанд. Уқобҳо ба масъалаҳои хурд мувофиқи аҳамияташон муносибат мекунанд.

• Ҷаҳони мурғобиҳо ҳавзи хурди онҳост. Уқобҳо ба қуллаҳои баланд мерасанд.

• Мурғобиҳо аз шароит шикоят мекунанд. Уқобҳо шароитро тағйир медиҳанд.

• Ва ғайра.

Кӣ ба дигарон чӣ гуна таъсир мерасонад?

Мурғобӣ аз рамааш чӣ меомӯзад? Воқ-воқ заданро. Уқоб бошад, атрофиёнашро тарбия мекунад. Дар ривояти ин боб уқобҳо чӯҷаҳояшонро чунин ба зиндагӣ омода мекунанд: аввал парҳои нарми зери лонаро мебароранд, баъд алафро мегиранд. Лона нороҳаттар мешавад. Сипас шохчаҳои борикро ҳам берун мекунанд ва чӯҷаҳо рӯйи шохаҳои дурушт мемонанд. Ниҳоят кӯшиши парвоз мекунанд. Агар чӯҷа хеле тарсад, волидонаш онро аз лона берун тела медиҳанд.

Агар болҳояш ҳанӯз қуввати нигоҳ доштани ӯро надошта бошанд, волидон аз пасаш поён рафта, онро ба лона бармегардонанд. Дере нагузашта кӯшиши нав оғоз мешавад — то вақте ки парвозро омӯзад.

Дар паҳлуи «уқобҳо» одамон рушд мекунанд. Онҳо ба рукуду танбалӣ тоқат надоранд, аз шогирдонашон интизориҳои баланд доранд ва онҳоро ба амал водор мекунанд. Аз ин рӯ, мураббиёни хубанд. Ба зиндагӣ ва атрофиён таваҷҷуҳ доранд ва мехоҳанд шароит беҳтар шавад.

Шояд аз ҳамин сабаб мардум ба уқоб эҳтиром мегузоранд ва онро рамзи нишонҳои худ интихоб мекунанд. Аз он ибрат мегиранд. Ғолибон мисли уқоб зиндагӣ мекунанд.

Шумо барои нишони худ кадом парандаро интихоб мекардед?

Машқҳои амалӣ

Аз имрӯз мисли уқоб зиндагӣ мекунам:

1. Ин китобро аз аввал, ҳар рӯз як боб мехонам. Бобҳоеро, ки ҳоло ба зиндагиям бевосита дахл надоранд, муваққатан мегузарам.

2. Пасгуфторро дар муҳити ором мехонам ва дар бораи он андеша мекунам.

3. Ба атрофиён таъсири мусбат мерасонам ва аз одамони бароям муҳим интизориҳои баланд дорам. Шояд ин ба баъзеҳо нороҳатӣ оварад, вале мекӯшам ба онҳо «парвоз кардан»-ро омӯзам.

4. Симои ғолиби идеалии худро тасаввур карда, хислатҳояшро менависам. Ҳамин тавр, андешаҳо ва арзишҳоямро равшан месозам.

5. Медонам, ки қонунҳои ягонаи барои ҳама яксон мувофиқ вуҷуд надоранд. Онҳоро бо арзишҳои шахсиам муқоиса карда, қоидаҳои роҳнамои зиндагӣи худамро таҳия мекунам.

Пасгуфтор

Муваффақияти ҳақиқӣ ҳеҷ гоҳ яктарафа нест. Он ҳам ҷанбаи ботинӣ дорад ва ҳам зоҳирӣ. Дар ҷомеаи мо аксар вақт ба ҷанбаи зоҳирӣ аз ҳад зиёд аҳамият медиҳанд. Ҳатто дар адабиёт мавзӯи одамоне маъмул аст, ки барои шуҳрату мақом ҷони худро мефурӯшанд.

Ба назар мерасад, ки гоҳе барои муваффақияти берунӣ инсон бояд аз эътиқоди дарунӣ даст кашад. Аз расонаҳо қиссаҳои зиёде мешунавем, ки касон барои ҳадафҳои худ аз ҳеҷ чиз рӯ намегардонанд ва аз ҳисоби дигарон зудтар ба сарвату шуҳрат мерасанд. Масалан, вақте ниёзҳои дигаронро нодида мегиред, танҳо ба мақсади худ равона шудан осонтар менамояд. Ин ҳам яке аз сабабҳои ба қудрат расидани одамони худпараст аст. Касе, ки ҳама чизро ба муваффақияти зоҳирӣ тобеъ мекунад, метавонад нисбат ба эҳсосоти дигарон бепарво шавад. Вале ин худпарастист, на муваффақияти ҳақиқӣ.

Набояд муваффақияти зоҳириро аз ниёзҳои ботинии худ болотар гузошт. Ба ҷанбаи дарунии муваффақият ҳам ниёз дорем: шукргузорӣ, муҳаббат, оромӣ, шодӣ, хирад, хоксорӣ, масъулият ва омодагӣ ба кӯмак.

Касе, ки ин сифатҳоро пахш мекунад ва принсипҳояшро мефурӯшад, зиндагӣи босифат дошта наметавонад. Хиёнат ба худ ва аз даст додани оромии ботинӣ баҳои аз ҳад баланди муваффақият аст. Аммо танҳо оромии ботинӣ ҳам барои расидан ба ҳама орзуҳо кофӣ нест. Хоҳишу ниёзҳои беруниамонро низ комилан нодида гирифта наметавонем. Ҳақ дорем, ки бештар аз доштаамон бихоҳем.

Ҳунари зиндагӣ дар ба назар гирифтани ҳар ду ҷанба аст. Ғолибон инро медонанд. Аз ин рӯ, қонунҳои ғолибон масъалаҳоро аз ду тараф баррасӣ мекунанд ва баъзан мухолиф менамоянд. Дар асл, ин ягонагии зидҳост. Баъзан роҳи ғайримустақим моро зудтар ба мақсад мерасонад.

Ин китоб даъвои ҳақиқати мутлақ надорад. Зиндагӣ чунон ғаниву гуногун аст, ки онро дар чанд саҳифа ҷой додан мумкин нест. Ғолибон ҳам худро соҳиби ҳақиқати мутлақ намешуморанд. Медонанд, ки ҳама чиз ҳаракат мекунад ва тағйир меёбад; ин асоси ҳаёт аст. Ҳар ҳақиқат ҷанбаи муқобил ҳам дорад.

Ғолибон таҳаммулпазиранд. Медонанд, ки зуҳуроти гуногуни зиндагӣ метавонанд шодӣ оваранд ва дар пайи мутлақ нестанд. Аз ҳар лаҳза истифода мебаранд ва лаззат мегиранд.

Зиндагӣи пурҷӯшу хурӯш доранд, зеро қонунҳои худ — қонунҳои ғолибонро роҳнамо қарор медиҳанд. Ин қонунҳо роҳро ба сӯи шодиву хушбахтӣ нишон медиҳанд.

Ҳар лаҳзаи мувофиқи ин қонунҳо зиндагӣ кардан арзишманд аст. Бо онҳо барои зиндагӣи худ меъёри баланд мегузорем.

Бояд иқрор кунам: худам ҳам аз риояи комили ҳамаи ин қонунҳо дурам. Агар аз сад ҳол ҳисоб кунем, баъзе рӯзҳо наваду чор ҳол мегирам ва баъзе рӯзҳо ҳамагӣ ҳафтоду ду. Умедворам, ки ин шуморо ноумед намекунад. Бовар надорам, ки касе дар ҳама ҳолатҳои зиндагӣ онҳоро сад дарсад риоя кунад. Идеал ҳамин гуна аст: метавон пайваста ба он наздик шуд, вале пурра ба он расидан душвор аст.

Аз ҳамин сабаб ин қонунҳоро мунтазам такрор кардан муҳим аст. Ҳамин тавр, таҷрибаҳоямонро ба ёд меорем ва симои шахсеро, ки шудан мехоҳем, дубора пеши назар меоварем.

Аз самими дил ба шумо зиндагӣи пурмазмун, хушбахтона ва пурсамари ғолибонро орзу мекунам. Ин роҳ ҳамеша осон нест, вале подошаш арзанда аст.

Агар дар ин роҳ вохӯрем, бисёр хурсанд мешавам. Бешубҳа, ҳар ду аз ин мулоқот чизе меомӯзем. Ғолибон ҳанӯз каманд, аммо якдигарро ҷалб мекунанд ва дер ё зуд ба ҳам мерасанд.

Ғолиб бошед ва бигзор зиндагӣи шумо ба пирӯзии атрофиён низ мусоидат кунад.

Бодо Шефери шумо

Суханони сипос

Саҳми ман дар пайдоиши таҷрибаҳо ва андешаҳои ин китоб чандон бузург нест: дар оғоз ман ҳам «танҳо» шогирд будам.

Баъд навиштани он чизеро оғоз кардам, ки устодону мураббиёнам таълим медоданд. Бе онҳо ин китоб ба вуҷуд намеомад. Аз Винфрид Ноак, Питер Хевелшш, Даниел Пена, Шами Диллон ва профессор Уолтер Мобиус махсусан сипосгузорам.

Ба ҳамаи касоне, ки қиссаҳо, дидгоҳҳо ва андешаҳояшон барои ман манбаи илҳому неру шуданд, миннатдорӣ баён мекунам.

Аз «Франкфуртер Алгемайне», махсусан Андреас Лукас ва Дана Ҳетженс, сипосгузорам. Онҳо аз оғоз ба ин китоб бовар доштанд. Барои онҳо низ «Қонунҳои ғолибон» танҳо яке аз китобҳои зиёди дигар нест.

Ба профессор Кристиан Волкман, Сибил Берг, Грета Андреас ва Мехти Явуз барои меҳнати пайгирона ва танқиди созанда аз дил ташаккур мегӯям.

Ин рӯйхат бе сипос ба хонандагон ва иштирокчиёни семинарҳоям нопурра мемонд. Ҳазорон нафарашон нома навишта, азми маро барои навиштани китобе дар бораи муваффақият қавӣ карданд. Онҳо ҳамчунин дар интихоби муҳимтарин намунаҳо кӯмак расонданд.

[Эзоҳи муҳаррир: навишти номҳои шахсӣ дар ин бахш аз матни пешниҳодшуда нигоҳ дошта шудааст; барои дақиқ кардани онҳо нусхаи аслӣ лозим аст.]

Шарҳи мухтасари қонунҳои ғолибон

1. Қарор қабул кунед

2. Пайваста омӯзед ва рушд кунед

3. Ҳар рӯзро бошуурона зиндагӣ кунед

4. Ба фаъолияти даромадовар диққат диҳед

5. Шахсияти худро ташаккул диҳед

6. Ба амал шурӯъ кунед

7. Муносибати дуруст ба стрессро инкишоф диҳед

8. Бартараф кардани душвориҳоро омӯзед

9. Чархро аз нав ихтироъ накунед

10. Ба ҳаракат такон диҳед

11. Орзу кунед ва орзуҳоятонро амалӣ созед

12. Дар бораи саломатии худ ғамхорӣ кунед

13. Аз танқид натарсед

14. Бо саду даҳ фоизи тавонатон кор кунед

15. Мушкилотро ба ангезаи рушд табдил диҳед

16. Ҳам роҳбар ва ҳам корманди худ бошед

17. Дар назди худ ҳадафҳои баланд гузоред

18. Ба одамон он чизеро диҳед, ки ба он ниёз доранд

19. Нагузоред, ки диққататон аз кор парешон шавад

20. Намуна бошед

21. Корҳои муҳимро ҳарчи зудтар оғоз кунед

22. Масъулиятро ба дӯш гиред

23. Бо тарсҳои худ мубориза бурданро омӯзед

24. Ба ҷиҳатҳои қавии худ диққат диҳед

25. Саховатмандӣ ва бахшиданро омӯзед

26. Пулро оқилона идора кунед

27. Таҳкурсии рушди худро бо сабр бунёд кунед

28. Худро бо намунаҳои мусбат иҳота кунед

29. Норозигӣ аз худатонро ба ангезаи рушд табдил диҳед

30. Уқоб бошед, на мурғобӣ