Пас, чун Худованд “ғофиру-з-занби ва қобилу-т-тавби” (аз Қуръон; ҳамеша мағфираткунандаи гуноҳу доимо қабулкунандаи тавбаҳост) аст, чашми уммедро аз лутфу каромати беандозаи ӯ бояд маканем, имонро мукаммал намоем, таваккул бар ӯ кунем.

……….

40. Оид ба масоили шафоъат хостани Паёмбари акрам (с.а.в.) аз Худованди ғаффор мар умматонашро дар Рӯзи қиёмат.

В-он бигуфт Аллоҳ малакро ҳуш дор,
Чун бубинӣ рафтаниро з-ин мадор.
Он, ки ханда мекунад имрӯзу пас,
Гар сабо ояд, бирамад чун магас.
“Ман-манӣ” аз хулқи ноҷинс шуд бурун,
Тикка монд ногуфта қавлаш андарун.
Он, ки аз сад бартариш гуфт як сухан.
Ронда шуд аз Арши болову куҳан.
Он, ки норро аз нураш накард фарқ,
Аз куҷо донад чӣ бошад раъду барқ?
Ғуррише аз соъиқа пайдо шавад?
Ё садо аз назди оташ во шавад?
Чун надошт ӯ огаҳӣ аз нақшааш,
Сахт бизад он барқи сӯзон бар сараш.
Чунки ӯ аз “ахтабӣ” огаҳ набуд,
Нақшаи Ҳақ назди ӯ матраҳ нашуд.
Он, ки иллат мефиристад, дорад ӯ,
Сад шифову чора ҷӯяд Чораҷӯ.
Зидду нидд бо ҳам оянд яксара,
Не ки як бо худ ба кор ояд сара.
Гар маризӣ, бояд он дониста бош,
Муҷиби ҳоҷат кунад он хоҷатош.
Мушкиле бе ғайри он созанда нест,
Ҳар ақабро, гарчи тунд аст, ақбаест.
Зоҳибе гар бошад андар ин замин,
Баҳри ӯ созанд раҳеро, ай амин.
Гар мабошад зоҳибе, ҳам роҳ нест,
Зоҳиберо дар бало ҳамроҳ нест.
Лек ҳадаф аз гуфтайи болову зайл,
Ҷуз мабуд бар “ахтабӣ” орам майл.
Ки Ҳабиб инъоми як даъво гашт,
Умматаш чун соҳиби Маъво гашт.
Ҳар набӣ, пас, лоиқи даъвое дон,
Шуд шафоъат марҳами маъвои ҷон.
Ҳаққи Аҳмад чун шафоъат карданист,
Ҷони мо эмин зи оташ бурданист.