Некӯрафтор волидон дар музди кор,
Мекунанд савдои охир пурбарор.
Аҷри он некон мабошад ҷуз накӯ,
Муставо, пас, аъмиву абсор магӯ.
Гар сухан тӯлонӣ аст, лек, ай писар,
Аз Худо лутфу киром дорем назар.
Нисбати тухмии хардал, чун даҳон
Баргушодем, то шавад рӯшан ҷаҳон.
Гарчи хурд аст, тезу тунд, дар ин ғизо
Мегушояд баста андар иштиҳо.
Гар ба қадри кӯчаке нек кардайӣ,
Баркашида ҷон зи оташ шудаӣ.
Дар ҳаёи оби зинда ғарқ кунанд,
Нуқсу айб аз ҷони ту тарк мекунанд.
Гашта пок аз айби дерин ҷонро,
Марҳабо хонанд ба Дор меҳмонро.
Чунки мисли сабзае дар оби рӯд,
Зинда гардад бори дигар он ануд.
Тозаву хушбӯ бигардад ҷон дар он,
Бори дигар ҷон дарояд андар он.
...

Абу Саъиди Худрӣ (р.а.) ривоят мекунад, ки рӯзе Паёмбари акрам, Муҳаммади мустафо (с.а.в.) чунин фармуд, ки аҳли Ҷаннат ба Ҷаннат дароварда мешаванд ва аҳли Дӯзах ба Дӯзах, валекин Худованди меҳрубон дар он рӯз чунин низ мегуфтааст: “... Ахриҷу ман кона фӣ қалбиҳӣ мисқолу ҳаббатин мин хардалин мин имон!”.

Яъне, “Касонеро, ки ба андозаи донаи хардале дар қалбашон имон доранд,
аз Дӯзах берун оваред!”

Бубин, дӯстам, ки агар касе ба андозаи донаҳои бисёр ҳам хурди зардранги як навъ гиёҳе, мисли қаламфур ва ё мурч, ки барои кушодани иштиҳо дар таъом истифода мешаванд, имон дар дил дошта бошанд, пас, Худованд амр мекардааст, ки чунинонро аз байн ҷудо кунед ва аз Дӯзах берун оваред.

Чун ин ашхос аввал ба Дӯзах бурда шуда буданд, дар симои онҳо рангу бӯи оташ ва дуди Дӯзах бозмонда буд, пас, Худованд бар фариштагонаш амр мекардааст, ки онҳоро “... фӣ наҳри-л-ҳаё ав ҳаётӣ...”, яъне, дар оби рӯди Ҳаё бозшуста, тозаву пок гардонида, ба Ҷаннат мебаранд.

Бубин ки, дӯстам, Худованд, чун гуфта буд “... раъуфун би-л-ъибод” (аз Қуръон), яъне, бениҳоят меҳрубон бар бандагонаш будааст, ки ҳатто, агар дар як канори дили сиёҳи банда, ба мисли донаи хурдтарини хардал, тухми номукаммал сабзидаи имон дошта бошад ҳам, Худованд ӯро бозёфта, пок намуда, ба Ҷаннаташ бозмегардонидааст.