То кунад кимёву сурх аз он сиёҳ.
На Имоме буд қаринаш, то ки вай,
Руқия донад, ки хонад баҳри ҳай.
Мисли маййит он танаш беҷон буд,
Завҷааш бар ҳоли вай ҳайрон шуд.
Мушт мезад бар сари худ завҷааш,
Медарид он ҷома, ки дошт дар бараш.
Мӯй меканд аз сараш ӯ мушт-мушт,
Сахт мезад дастачӯбро ӯ ба пушт.
Меҷаҳид аз ҷою танро бар замин,
Маррату каррат мезад вай ба кин.
Хирқайи дарридааш ҳамранги хок
Шуда буду раҳна тан аз дарри чок.
Дод мезад: “Мемирад андар бағал,
Нодида ҳуш, ин ки беҷон аст касал.
Кош бимурд шахси дигар аз захми тан,
Зинда мемонд дар барам ин ҳамватан.
Ай Худо, ӯ чӣ бикардаст чун ғазаб,
Мекунӣ бар ӯ ба сахтиҳо ҳасаб?
Марди ту буд; рӯзу шаб андар қазо,
Бандагиро менамуд наздат адо.
Ҷойи панҷ, ӯ даҳ иқомат хонда буд,
Синатеро ӯ зи чашмон-ш ронда буд.
Аз рукуъу в-аз суҷуд зону-ш чу санг
Гашта буду бас зи дард хомӯшу нанг.
Нолише як бор накард бечорае,
Пас, сабаб чист ҷӯйӣ аз вай чорае?
Гар мусалмон рӯза бигрифт моҳи нав,
Шавҳарам мебаст даҳонро нав ба нав...”
Қисса кӯтаҳ: миннате бинмуда рой,
Ӯ азо мекард Худоро, гуфта “Вой!”
Гар мусибат мерасад, уфто баъид,
Ҳуш дор аз он қазо в-аз он Шаҳид.
З-аҳли миннат в-аз азо-ш эмин бош,
Бар балоҳо-ш сабр куну тамкин бош.
Ҳамл бинмо борро, к-ин беҳтар аст,
Бори нав аз кӯҳнабор вазнинтар аст.
Ҳарчи дорем мо зи ҷону моли хеш,
Бас биҷӯяд роҳи васл бо асли хеш.
“Назди аъроб аст молаш”, ай писар,
Мераванд аъробу мол бо ҳамдигар.
Рӯзи тавлид, чун гадо роҳро ба даҳр,
Ёфта будем аз шикам в-аз оби заҳр.
На заре доштем дар даст, на матоъ,
Пас, чӣ суд аз “ҷангу ҷанҷол” бо Худо?
Баргушо чашму нигар, к-оё касе
Бурдааст бо худ он ҷо як хасе?