Дар дини мубини Ислом ҳақиқат ҳақиқат аст; он нима неву зиёда аз он нест. Яъне, “як банд аст вай ва ё ду банд” фарқ надорад; муҳимаш он, ки “банд” аст.

……….

2.Оид ба масоили дуъои шахси зулмдида, яъне, оид ба даъвои мазлум ва мустаҷоб будани он даъво дар даргоҳи Ҳақ таъоло.

Ҳар дуъо, ки бар каф ояд, аз дил аст,
В-он дуъо зоҳиб ба сӯи манзил аст.
Бепару бол мешавад сафкаш вай,
Пас, тавонад кас кунад манъаш кай?!
Нест кас дар ин ҷаҳон, ки пеши об,
Бас тавонад хок кашад бе изни боб.
Оби даъво чун шавад маҷройи сел,
Ку ҳавлу ку қувват, ку далел?!
Чунки даъво рози дил аст, шойъ нест,
Боздошташ ғайриимкон... Роъй нест!
Пас, мабошад ҳич кас дар ин ҷаҳон,
Ки тавонад манъ кунад тақбили он.
Ҳар дуъо, к-аз дил гардад, дон, яқин,
Мустаҷоб бошад бе як шаръу дин.
Чун ин аст ҳолат, пас, бишнав панд,
Аз Расули акраму ҳимматбаланд.
Дар паёми он муборак шуд баён,
К-истиҷоб бошад дуъои мазлумон.
Байни ӯву байни Яздон парда нест,
Ё касе, ки сеҳру ҷодукарда нест.
Мар набошад ҳоите андар миён,
Ё ки бошад қасди дигар бо зиён.
Даъвати мазлум ҳамеша мақбул аст,
Савти гӯшрас - нағмайи ҳар булбул аст.
Бо дамиши субҳи козиб он зиё,
Нола аз дил мебароранд, ай фато.
Бас сароянд бе даму ист: - Ҳой, ҳой...
К-эй Худо, бар доди мо наздик ой!
...

Ибни Аббос (р.а.) ривоят мекунад, ки рӯзе Паёмбари акрам, Муҳаммади мустафо (с.а.в.) Маъозро ба Яман фиристоданӣ шуд ва пеш аз рафтанаш, ба вай чунин фармуд (насиҳат кард, амр кард, тавсия дод): “... иттақӣ даъвата-лмазлуми; Фаиннаҳо лайса байнаҳо ва байна-л-лоҳи ҳиҷобан”, яъне, ай Маъоз “Аз дуъои мазлум битарс, ки ба ростӣ, байни вай ва Худованд ҳиҷобе нест”.