Ғайри амр як қатрае н-ояд падид,
Аз само то ин замин н-ояд шадид.
Зинда мегардад замин аз раҳми ӯ,
Ҳолро дар қасд бубин, ай маъниҷӯ.
Ҷоҳил андар вай бинад қасди кин,
Оқилон бинанд раҳойӣ, ай амин.
Хоку об дар қасди кораш ҳамдаманд,
Дар пайи иҷрои амраш медаванд.
Кимиёи ҳамдилон муъҷиза аст.
Ақли оддӣ назди он оҷиза аст.
Гар яке бо дигаре н-ояд аҳл,
Кори осон, шубҳа нест, гардад саҳл.
Аҳлият боре диҳад дар ҳар кор,
Дар ҷудоӣ, ҳар яке он нобакор.
Шохаҳои ҷамъро натвон шикаст,
Гарчи ҳиммат бозуе дар он баст.
Лек, агар ояд ба даст он як ҷудо,
Менагӯяд бар муҳит ӯ ҷуз видоъ.
Бемуҳобо, ҳамдилон ҷамъиятанд,
Ҳамдаму якдилу аҳли суннатанд.
Эътиқод доранд, ки ин борону барф,
Аз Худову дорад он маънии жарф.
Лек касон, ки ноқисӣ доранд дар он,
Раҳматеро дидаанд аз “ину он”.
Гарчи бошад шир сапед, он рӯсиёҳ
Гӯяд он ки: - “Ин сиёҳ аст! Ин сиёҳ!”
Гарчи бинад дар умур ӯ дасти Ҳақ,
Дорад андар он қиёсаш ҷамъи шак.
Гар раҳе каҷ бошаду охир қиём,
“Рост” гӯяд он якеву вассалом!
“Ин ҳаром аст!” гӯиву “Бурҳон ин аст...”
Бемуҳобо гӯяд: “Ин буҳронӣ аст!”
Мо натарсем аз қиёсу мухталиф,
Лек хилоф аст байни “йо”-ву ин “алиф”.
Он яке каҷ асту хобад зери по,
В-он дигар қоматбаланд аст, ай фато.
Ӯ наояд зери по; Ҳақ аст дар ӯ!
Сар кашад болову дорад ҷустуҷӯ.
Ӯ ҳамехоҳад бидонад исми кулл,
В-ӯ намехоҳад кашад дар хок ҷӯл.
Аз замин то осмон чашм дорад ӯ,
Ӯ алиф аст; Ӯ ҳамин..., ай хирахӯ!
...

Зайд писари Холид Ҷуҳанӣ (р.а.) ривоят мекунад, ки рӯзе Паёмбари акрам,
Муҳаммади мустафо (с.а.в.) дар Ҳудайбия меҳмон гашт ва субҳи дигар, дар