31. Оид ба масоили додани таъом ба бечораҳо.

Тӯй барпо гашту дар он з-аҳли даҳр,
Ағниё даъват буданд аз кунҷи шаҳр.
Аҳли нодорон шуданд ҷамъ, лек дарун
Соҳиби тӯй ҳой магуфт бар ҳеҷ забун.
Дар паси дар ҳамчу саг биншаста боз,
Менгаристанд бар маводи хону ноз.
Лек, сад афсӯс, гирди хон ҷамъ ағниё,
Бар табақҳо мезаданд даст чун гадо.
З-ину он нозҳо бихӯрданд то шикам,
Аз хуриш фах мезаду мегашт варам.
Чун шикам сер гашту ғамҳо дур шуданд,
Дар нишасти ғоибон маҳзур шуданд.
“Устухоншӯӣ...”, чу маҷлис, шуд кушод,
Ғайбату айбҷӯиҳо шуд иртибот.
Он яке мегуфт, ки дастур холӣ буд,
Тӯи дигар, гуфт фулонӣ, олӣ буд.
В-он дигар мегуфт гар аз ин дошт хабар,
Ҳеҷ намеомад ба тӯй аз кунҷи шаҳр.
Беҳ меншаст хонаву мехӯрд таъом,
Ҷои он ки сарф мекард вақти омм.
Ҳамчунин ношукриҳо га,штанд давом,
Соҳиби тӯй фаҳмиду ранҷид... Тамом.
З-ончи монд дар рӯи хон аз пораҳо,
Ҷамъ намуда, дод бар аҳли “носазо”.
Ҳар яке мехӯрд насибаш з-ину он,
Ҳар даме мегуфт “Сипос!” бар тика нон.
“Ин қадар бомазза...” - мегуфт дигаре,
“... гард азизтар з-инчунин кор бештаре!”
Ҳамчунин шукрҳо шуданд бисёр, ки чун
Дарс бикард аз тӯйи худ в-аз аҳли дун.
...

Дар ривоят омадааст, ки Расули акрам, Муҳаммад (с.а.в.) чунин фармудааст: “...
шарру ат-таъоми, таъому-л-валимати йудъо лаҳо ал-ағниёу ва йутракул-фуқароу”, яъне, дӯстам, бадтарин ғизои арӯсӣ он аст, ки сарватмандон ба он даъват шудаву фуқаро аз он боз монанд.

Возеҳтар ин аст, ки ғизои шаби тӯйи арӯсӣ макруҳ гардад, агар ба хони тӯйӣ, танҳо сарватмандон даъват шуда бошанду бечораҳо аз он маҳрум гашта.

Ва чунин бармеояд, ки тӯйдиҳанда, ҳатман ва ҳадди ақалл, мувозинатро байни даъватшудагон риоя намояд ва аз таъоми тӯй ба бечораҳо низ таъом бахшад.