……….

6. Оид ба масоили баён ва тарзу одоби он.

Буд набуд, дар як замону як макон,
Шоҳи “нодон” байни ҷамъи “подшаҳон”.
З-ин мабодо ақл кунӣ аз ин хато,
Дар шаҳу дар ҷамъи раъяш, ай фато?!
Қиссаро то охираш хубтар бихон,
В-ар нафаҳмӣ, бори дигар ой бар он.
Пас, Худо хоҳад, бифаҳмӣ ҳарфи мо,
Чун дароӣ мисли об дар зарфи мо.
З-ин сабаб мардум бигӯяд: Ҳоли маст,
Он бидонад, хӯрда май бо каффи даст.
Ҳоли мастро маст донад, на баҳуш,
Нақли мо бар оқил аст, на дастамушт.
Хуб, чу гуфтем чанд байт дар ҳолаташ,
Ин замон нақл мекунем аз хислаташ.
Зудбовар, нодону дур зи илм,
Боварӣ дошт гуфтаҳоро марди ҳилм.
Ҳарчи гӯянд, таҳлиле нокарда шоҳ,
Мухлисе мегашту мекард иштибоҳ.
Боре ӯ, ҳангоми шаб дид хоби бад,
Ки ҳама дандонҳош рехт мисли пат.
Лек яке аз он бимонд андар даҳон,
Мисли рукни каҷрафтай аз румон.
Рӯзи дигар, даҳ мудаббир назди у,
Ҷамъ гаштанд, мисли мардум Рӯзи “Қу!”
Сармудаббир дар қатори аввалин,
Посухе дод шоҳи моро мар чунин:
“Оҳ, Шоҳам, хоби бад аст, ғам дарод
Хонаву он ақработро ҷон барод!
Мемиранд авлоду ин бас завҷаҳот,
Ин бувад тафсири хобу ин мурод!
Як худат монӣ ту танҳо дар ҷаҳон,
Хору зору бекасу бе он касон...”
Чун шунид инро зи тахт даввон ҷаҳид,
Ҷондорро кард ишора... В-ӯ - шаҳид...
Сармудаббир сарро дар интиҳо,
Бо забону лаҳни худ овард ҷудо.
Пас, зи дуввум ӯ мудаббир кард суол,
Лек, вайе низ гуфт ҳамон аз доди ҳол.
Як ба як сарҳо зи тадбир париданд,