Касе ҷавоб гӯяд, ҳазор ташаккур ба ӯ.

Оё одамон ислоҳ мешаванд?
Ба андешаи ман ҳаргиз ислоҳ намешаванд.

Ҳар инсон дар тӯли умраш ба мушкилиҳои зиёде гирифтор мешавад на ба ҳама муяссар мешавад, ки аз ин мушкилиҳо раҳо ёбад. Аксарият ба ин тоб наоварда яке дузд, қаллоб, майзада, дурӯғгӯй ва умуман роҳи хатоеро интихоб мекунанд.

Ба камтаринҳо муяссар мешавад, ки роҳи хатоеро интихоб накунанд. Имтиҳони зиндагӣ даҳшатнок аст пулеро бояд гузошт ки касе нагузаштааст. Ин суолҳоро касе ҷавоби аниқ дода наметавонад, аммо як чизро фаромӯш макун.

1. Аввало бикӯш дар назди пок пок бизӣ.
2. Дурӯғ магӯй, ки ӯ ҳамаро мебинад.
3. Виҷдони имон доштанатро фаромӯш макун 4. Иродаатро машқ бидеҳ.
4. Асроратро ба касе магӯй 6. Беҳуда гап мазан, ки зарари калон мебинӣ.
5. Тоқат намо, зеро ба сабру тоқат коре буд намешудааст.
6. Даҳонатро пӯшидан беҳтарин фазилат аст.
7. Дигар шудӣ ба назди одамон не; балки ба рабкат баро ва онҳо туро ором мекунанд.
8. Дарде азобат бидод форигболӣ макун ба ӯ муроҷиат намо, зеро танҳо ӯ шифодиҳанда аст. Ҳама мушкилӣ роҳи ҳалли худро дорад, ба ғайр аз марг. Саратро дор ва хуб фикр намо, зеро дигар роҳе нест.

Дард ба сарат омад ғамгин нашав. Бо хубӣ пешвозаш бигир. Ба ҳама гуфтаи табибон бовар бикун ва дилмонда бишав. Ҳама дард даво дорад, танҳо давояшро биёб.
Ҳар қадаре синнаш ба ҷое расидааст, ман ҳамон қадар асрори омадану рафтанро донистан мехоҳам.
Ба касе муяссар намешавад, ки асрори оламро аниқ бидонад. Ҳарчӣ бодо бод. Шояд вақт муайян кунад.

Ишқ боз аст, ки ҳиссиёти шаҳвониро бедор мекунад. Ишқ аввал байнӣ ва охир дорад.