Мегӯянд, ки одамони оддӣ ҳамеша ҳақро мегӯянд. Ман бошам ба ин андеша розӣ нестам. Одамони оддӣ қудрат надоранд, ки ҳар рӯз ҳақиқатро ба мардум гӯянд.

Мушкилӣ баъд аз тоқат намуданҳо оҳиста-оҳиста роҳи ҳалли худро меёбад. Танҳо сабр + тоқат = оқибат ғолибиятро ба даст меорад.

Аз некӣ, некӣ мунтазир машав.

Эй одамон, эй ҳамасроне, ки танқидам мекунед, аз пасам суханҳои ноҷо мегӯед, ҳол он ки нону намак, либосу хубиатон кардаам, заррае бошад ҳам ҳаққи устодӣ дорам, одаму одамгариро омӯзондаам, панду насиҳат кардаам, як хоҳиш дорам. Хоҳиш мекунам, ки таркӣ одамгарӣ накунед. Фаромӯш насозед, ки ҳама меҳмони дунёем ва ҳамааш гузаранда аст. Ақаллан чун ба сӯи охират рафтам баъд аз маргам устухонҳои дар хок будаамро ғайбат накунед. Хуб ҳам нагуфтед, бад буд гуфта рӯҳамро озор надиҳед. Дигар ихтиёр шуморову ҳаволаи шумо ба Худо.

Он суханеро, ки тамошобини саҳна нашунид хуб аст ё бад? Ин ҳолат дар ҳаёти саҳнавии мардум бештар рух медиҳанд.

Падаре ба писараш насиҳат намуд:
– Писарам ман мехоҳам, ки ту ислоҳ шавӣ
– Ман ислоҳ шудан намехоҳам!
– Пас роҳи сафед, ба сӯи ҷангал битоз.

Мебинӣ, ки орзуҳоят ҷомаи амал мепӯшанд, пас худро ба орзуи набуда андармон бисоз.

Баъди андешаҳои зиёд дарк намудам, ки ба онҳое, ки як умр аз пасам гап мезананд роҳе бояд намуд. Ба ҳолашон раҳмам омад.

Ин аст як паҳлӯи феъли ман.

Аз хирадманде пурсидам, ки ояндаи инсониятро чӣ тавр тасаввур мекунад.