Вақте ҷанҷоли байни зану шавҳар оғоз мегардад, ҳатман яке бояд боакли намояд. Ҳарду сухани худро гузарондан хоҳанд, онгоҳ он оила барҳам хоҳад хӯрд.

Ин нав кӯҳна шуд, чунки кӯҳани нав шуд.

Бо мурури вақт ҳар як ду ҳар як се ва аладҳо ҷони худро иваз менамоянд.

Қонунҳоро ки мебарорад? Одамон.
Қонунҳоро ки поймол мекунад? Боз ҳам одамон.
Қонунҳои қабулшудаи беамал ба ки лозим аст?

Қонунҳо ҳастанд, аммо низоҳои байни одамон ҳамоно давом дорад. Асрҳост, ки ҷангҳои бемаънӣ давом дорад. Сабаб дар чист? Сабаб шояд дар он бошад, ки одамон ҳанӯз ҳам хоҳанд. Аникашро намедонам. Ман худстамро намедонам. Вақти ки будани худро намедонам чизи дигаре гуфта метавонем. Ин баҳс шояд абадан давом намояд?

Роҳбаре сари қаҳру газабҷунин гуфт: - Ман дигаронро идора карда метавонам, аммо афсӯс худро идора карда натавонистам.

Фикри хонандагон ба ин гуфтаҳо чӣ гунна бошад?
Инсон аввал бояд худро идора кунад, аммо баъд ба роҳбарии дигарон bigzarad. Шумо чӣ ақидае доред?

Чун пир шудӣ кӯшиш намо, ки камгап шавӣ. Аламат зиёд шуд, кӯшиш намо то дарлатро ба кассе нагӯӣ, чунки ҳамагон дарди зиёд дорад ва ноишҳои ту онҳоро гарангтар мекунанд. Хулосаи гап ҳамин, ки ки ҳар чӣ ҷуфт карда бошӣ ҳаmono хоҳӣ даравид. Ба ҳамааш шукрона намо ва нолиданро хотима бубахш. Зиндагӣ бо ҳама омаду рафташ ҳамин будааст.

Инсон дар зиндагӣ як бор не, ҳазор не, миллионҳо маротиба фириб мехӯрад. Сари ҳар қадам фиребат мекунанд ва боварӣ дорӣ, ки оянда фириб nаhohӣ хӯрд. Афсӯс, ки боз шайтонҳои дар либоси инсонӣ фиребат мекунанду хабар намеёбӣ пас... Чӣ бояд кард? Маҷбур ҳастам, ки бехуда назди ҳамагон даҳонамро накушоям. Меъёр, меъёрро нигоҳ дорам.

Назди сарватманду мансабдор хомӯширо интихоб намоям ва ба суолҳо кӯтоҳ ҷавоб гардонам. Хомӯш истодан