Дарвозаи чӯбин кушода буд. Пешомад фармудаи Худост. Тасаллои одамизод аз лоилочӣ бувад. Агар эҳсон набудӣ, вуҳушу тайр мегаштем. Ба Шарифамоҳ гап намефорид. Кампири Хумор аз ҳамдардӣ дар дилаш маъво ёфт. Модар метарсид, ки ҷисми хунуки бачаашро меоранд. Миёни ҷигарбандонаш Убайдуллоро ҷудогона дӯст медошт. Ба дӯстдорӣ ҳам меарзид ин бача. Аз хурдӣ гапдарову дастёри беминнати хонавода буд. Хоҳише аз даҳони калонҳо мебаромад, дарзамон ба сомонаш мекӯшиду «хуш бошӣ» мешунид. Хурдак буд, бар-бари модараш лаб-лаби пали пиёз ҳишова мекард. Бо амаки Маҳмадулло аз ҳамгаҳи пойини деҳ алаф мекашонд. Як узви хонаводаҳои камодам шуда, навбати пода мерафт. Пешрафти хонишаш таърифзеб, рафтораш намуна буд. Ҳамсояҳо ба чолокиву зеҳни расо ва феъли хуши бача ҳасад мебурданд. Холдонҳо тахмин мезаданд, ки бачаро «чашми бад расид». Ин муамморо танҳо Худойи бузург медонад. Одамизод асири ҳавову ҳавас аз ёд мебарад, ки паймонарези умр дар болост, аз мо яктора мӯ вобастагӣ надорад. Ҳар он чи ӯ қодири тавоно мефармояд, ҳамон мешавад.

Замин чарх мезанад. Моҳу хуршед ба гардиш меоянд. Шомгоҳӣ ахтарон пайдо мешаванд. Кӯҳу пуштаву рӯду баҳрҳо дар чархиданаш аз ҷой начунбида, ҳар яке ба солорӣ мерасад. Ку ҳамон зӯре, ки пеши фарои шаб ё рӯзро ҳолате боздорад? Ин Ҳақшиноси Акбар дар болои болохост.

Дидори мурда вазнин аст.
Нигоҳи модари бечора ях баста буд?
Ӯ ин фурсат гӯё худро меканду мехӯрд, мехӯрдҳу меканд.

Афғони зани сиёҳпӯш дигарбора синаҳоро чок зад. Як нерӯи фавқуттабине чун мардинаҳо ба по ҳезонидаву гаюраш карда буд. Девонааш гӯянд, агар биравад. Ба рафтанаш чӣ ҳочат? Сар боло намекард. Аз Офтоб метарсид?
— Барои одами зинда гиря накун.
— Ба хости Оллоҳ зид набаро.

Кӯҳи Сардиҷро нигоҳ давонд. Дар нигоҳаш мӯйсафеди ҳикматдон намуд. Баромад ба роҳ. Пиёдаҳо бешумор дид. Ба мӯйи парешу ҷандапӯши ағёр хандид. Ӯ бечораҳол, мегирист зор-зор.
— Куртаи нав бипӯш, — аз пасаш мегуфт момои Хумор.