Бачаҳои раиси Абдуллоҳ ба камол расиданд. Афсус, падар пештар дунёро падруд гуфт. Пайвандонаш натавонистанд ба ӯ табъи дил косаи оби роҳат бигиранд. Момаи Гулдастамоҳ дароз амала бистарӣ гашт. Шоҳмуддини айнакӣ боре аз дараш намедаромад. Пиразан бар ивази некиҳош дарун-дарун месӯхт. Зани дардманди айнакӣ ҳафтае як бор меомаду зуд хеста мерафт. Ва паймонами умри кампир низ пур шуд.

Рӯзи чилуми ӯ пайвандон маърака оростанд. Ҳама чиз мерасид. Танҳо барои ангезаи оташи таки деги ош ҳезум зарур афтод. Писари хурдии пиразан ба нияти озмоиш ба кӯдакон фармуд, ки аз хонаи айнакӣ ду-се дарзача биёранд. Шоҳмуддини Салим дар болои кат инро шунида, бекарор ҷумбиш хӯрд ва ниҳояти кор, дилашро кафонд. Зид баромад, ки «хонаи ӯ ҳезумхона нест». Ҳозирин гуфтанд, ки раиси Абдуллоҳ ва момаи Гулдастамоҳ буданд, то аз гуруснагӣ ва бараҳнагӣ намурдӣ. Пас, имрӯз ба ҳадди имкон арҷгузорӣ пекан бош. Кӯрнамаки худобехабар ин алфози дурушт ба забон овард:

– Агар ӯ раиси Абдулло ҳам намебуд, маро каси дигар калон мекард...

– Э, ҳаромӣ, кӯҳригӣ накун. Дар он солҳо падари кашшоқат аз баҳрат гузашта, туро нигоҳубин карда натавонист-ку. Раҳмати дунё ба раис бигӯ, ки аз марг раҳидӣ, – боҳарорат гуфташ Абдуҳолиқи Раҷаб. – Туро худованд аз нияти бад ба зиндагӣ кӯрат кардааст.

Дигарон сукут ихтиёр карданд. Ҳолдонҳо аз беимонии айнакӣ сахт ранҷиданд. Дар нигоҳи аҳли маърака тӯъмаи гандида метобид Шоҳмуддини Салим. Ва амали зишташро андар вуҷуд эҳсос кард-чӣ, оҳиста-оҳиста аз болои кат поён шуду бо ҷиготҳои гирифта, саркашол якта-якта ҷониби даричаи боғаш қадам партофт. Хешони пиразан ба думболаш оҳи сард кашида мегуфтанд: «Сағира ба мақсад мерасаду сағирапарвар не».

Баргардем ба сари фоҷиға. Хола наметвонист агар не, ҳамаро аз наздаш меронд ва «ҷони худой» гӯён ба дараи Кафтар мерафту аз баландӣ худро ба пойин меандохт.

Офтоб мегирист.
Моҳтоб ин шом ғамнок меояд.
Ситорагон рӯз кай мебарояд?