— Тӯй раҳакӣ нестам. Даршикастам.
— Пеши нохалафо сархам набош.
— Вой, хоки одамхӯр!
— «Азроил ризо набуда ба ҷонситонӣ. Офаридгор фармуда: ту бирав, калами якеро ба об, дуюмиро ба оташ, баъдинаҳоро ба хорӣву зорӣ мекашам. Бирав, аз ту намебинанд.»
— «Аз кӣ домангирем?»
« — Фалокатҳо беҳисоб.»
« — Ҳар куҷо инсони хубест, хорӣву зорӣ мебинад.»
« — Чӣ асрорест паси ин парда?»
« — Ҳикмати илми ғайбро намедонем.»
« — Кадом рӯз ба хонаи сад медароям, ҳикмати омадурафти одам ба оламро нафаҳмидам.»
« — Аз бузургиҳои Оллоҳ таъоло нишонаст.»
« — Оллоҳу акбар!»

Ҳар чизе мегуфт, бадард ё бедард, бамаънӣ ё бемаънӣ, аз риштаҳои ғам ҷома медӯхт. Мушкили ғамзадаро Қурбоналии шофир осон кард. Ӯ аз безуриётӣ ғамдор буд. Фуромаду рафт пеши хола. Занак бо чашмони обӣ ва гардани каҷ гуфт:
— Саройи мо ғамхона шуд.

Мардакро дардаш рӯ зад, мижгонҳош тар, сараш ҳам шуд. Чорсӯ сарои мотам шуд. Қалби ҳазинаш дар панҷаи марг бозӣ дошт, ба шикасташ нотанге заъифиро рӯҳнавозӣ дошт.
— Адо нашав, саломат гаштааст бачат,— ба таскини дили хола дурӯғ гуфт Қурбоналӣ.
— Кӣ дидааст?
— Худам.
— Ба чашмони сарат дидӣ?
— Ҳа.
— «Очама биёр» нагуфт?
— Пайгом роҳӣ кард.
— Гуфтанд: «Ба ҷариӣ бетак рафтааст, устухоноша намеёбем...»
— Ба дурӯғи душмано бовар накун.
— Даҳоншона шамол барад.
— Не-е, фандам накун. Хобам рост баромад.
— Чӣ хоб дидӣ?
— Хоби ганда: оби лойолудаву гӯшти хом, саргардонӣ, даводаву паропар...