— Меравӣ, кӣ...?
— Ҳо.
— Апама ба зардобои сари дил ӯ андохта...,— давоми сухан дар гулӯям дармемонад.
— Нишонаҳои апаат дар ҳамон хона...
Ба роҳ мебароем. Дар ҳавлие, ки чанд солаке апаам гардиш карда буд, ба даромадан поям намекашад. Ғайрату сари болои модар ба роҳам меандозад, пеш меравам. Набераҳош аз дур ба истиқболи момо медаванду даст ба гардани ӯ андохта, пурсуҷӯ мекунанд, ки «оҷамон куҷо рафтааст?» Инсон дар шаҷараи худ зоташро мековад. Писараки ятим савғоҳои моморо гирифта, ҳамаро фаромӯш мепазирад? Не! Афзалтар меҳр мебандад ба модарам.

Даври болини бемори табсӯхта маънии дунё ниҳон буд. Садбарги бадютро сураташ монда буду халос, блазобе ҳарф мезад. Ба ҷуз як қатра об аз ташнагӣ таъоме намесономид, ҳар нафас ранг мебохт, ба ҳоли худ буд. Овози модарамро шинохта, аввал нобовар, ҳайрон-ҳайрон, баъд аз ҳалаёни эҳсосе ашк дар дидагоҳ мечарҳад. Садои борику ларзон ва тарсолудае аз нои хиррии Садбарг муколаман нотамоме мепайвандад:
— Гуфтем: ранҷидай, намеоӣ...
— Омаданам қарз буд.
— Ба дил нагир, тезиҳо кардам.
— Аз Худо шифо биталаб. Иншооллоҳ, сиҳат мешавӣ.
— Бубахш... Пихилам бикун...
— Шифо меёбӣ, дилата ганда нагир.
— Пихилам бикун, ки мемирам...
— Сад бор пихилат кардам.

Дуру дароз намеистод модарам. Ӯ аз авзои бемор ташнагиашро пай бурда, ба лабҳош об мечаконад. Тамоман аҷиб. Садбарге, ки бо расидани хешони арӯс «сардard» ёраш мегашт, инак, рост ё бардурӯғ ба ёди апаам ҳасрат мехӯрад, ба нӯки остин пилкҳои тарашро пок мекунад. Меандешам: агар марг намебуд, инсон ба қадри инсон мерасид? Шояд хато мекунам, одам намиранда мебуд, қадраш намемонд. Инсонро баъди марг эътибор зиёда мешавад.

Холиё роҳакишавии модарамро дида, фиғон мекашад писарак. Фиғони ӯ рӯҳи сияҳро ба ёди момо мерасонад, ки қадамҳош дар