• Шаҳомоти ту ҳайкаласт, Ана, ҳамонро рӯи қоғаз меоварам.
• Тавба! Асбобу усукунан пайкатарошит-ку?
• Ба нӯки қалам дар сангӣ мармар менигорам ҳайкалатро.
• Чӣ рамзест ӯ ҳайкал?
• Ба хоксорӣ душман мекушӣ.
• Не, ба ҳайкал ниёз надорам...
  Модарам пас мегардад, нарму бесадо. В-агар бибинад, ки чизе менависам, зинҳор ҳалалам намерасонад, ягона фардест, ки дар ҳама ҳолат мефаҳмадам. Ӯ низ баробарам - то рӯзи сафед месӯзаду месозад. Месӯзад, ки дар дами пирӣ ӯро шикаст пайинаш шикаст афтодааст. Ҳеҷ кадомаш зӯртар аз видоъ бо фарзанд набуд. Месозад, ки пайвандаш аз худ нусха бигзоштааст.

Оё модарам медонист, ки имшаб достони шаҳомот ва бузургиишро тасвиргарӣ мекардам? Не, намедонист, аз ин хусус андешае намекард, бузургманиш нест. Пас, пеши чунин як ҳайкали воқеан ҳам пурсалобат, сари суҷуд нагузоридан вуболасту вубол...

Гоҳвораи сабз дар миёнаи хонаи мо ҷумбиш мехӯрад. Момои ғарқи андешаҳо баалам «алла» мегӯяд, суруди ӯ бо гиря бурун мешавад. Чӯпан чӯи рухсораҳош шодоб мегардад. Ӯро зиндагӣ чунон кӯфтаю хелида, ки ба ифодаи худаш марди тамом шудааст.

Як пораҳаки дили момо ин ҷову дигараш пеши набераҳост. Сари сол мерасад, ҳар бомдод аз гиряи ӯ, аз нолаи ӯ, аз фиғони ҷигарсӯзаш ба худ меоям, бедор мешавам. Баёнгарам, як норизое аз тақдирнавис. Ай Худо! Рӯзи сиёҳ офаридӣ, ки ба қадри рӯзи сафед бирасем? Паҳлӯяш менишинам, дасти навозиш ба кифташ мениҳам, аз дунёи номард ҳазор-ҳазор далелаш меоварам, то каме биосояд.

Ин бомдод хабар меоранд, ки Садбарг бемори вазнин аст. Биёед. Ҳамоне, ки дар сиҳатиш моро бе таёқ аз хона ронда буд. Муҳосилро мегуселонад ва нафасе дар миёнаи ҳавлӣ шаҳ шудаву қадам мешуморад: «Мерафта бошад очаam?», - мепурсам аз худ ва посух медиҳам: «Не, сахт рачидааст, аз афташ дар мурдааш намеравад». Мебинам, ки беқарор, ҳам саргардон аст, дамаш намезанам. Чанд шоҳи анорбаставу себҳои заб-зарди хубониро аз даруни сабади баланд гирифта, ҷудо мегузорад ва ба бӯғҷае мебандад. Бесаброна аз ӯ чӯё мешавам:

• Оҷа, сафарҳо бахайр?
• Нашиндӣ, Садбарг касали вазнин шудааст?