Ба модарам гуфтааст. Мегӯяд, ки як ҳафта табъаш чок буд, маро то зери дарахтҳои муқобил бо нигоҳи пурханда гуселонид. Пас, духтурҳо таъомаш оварданд, як ё ду бор ба даҳон бурда... болои сараш одами маҳшаре... Баъд...

Ӯ танҳост. Се ҳамсӯҳбаташ дар корем. Ба долон мебарояд. Шитоб доранд одамон. Бари девор мӯракеро овораи ризқкашонӣ мебинад. Чанд бор часпида, қариб то тарқиш мерасад, ки мефитад, боз мерасаду боз меафтад, боз мерасаду боз мефитад, боз... «Зиндагӣ ба ҳама душвор... Мӯрчаи бечора. Ба дунё, ки омадӣ, бояд биҷунбӣ». Ва мӯраку донаро озод бардошта, назди сӯроҳӣ сар медиҳад. Медарояд мӯри саргардон ба хонааш, осуда нафас мекашад модарам.

Тӯлонӣ тамошо мекунад майдони рӯбарӯи боғчаи бачаҳоро. Набераҳош мебуд, гирдаш парвона мегаштанд. Парвардигоро, ҷойи ӯ мӯсафедаки лаклакқади беимон тахти сақар шавад, ки ҳай гамаш дод, хӯрдагиҳош ба ҳалқаш омад, гоҳ худаш меомаду гоҳ бачааш. Чӣ бисёр, баҳонаи дунё. Чашмони мори афъиосон ҳокимҷрои беном шабҳо ба хобат дарояд, як қад мепарӣ. Пиразан яке аз дидани гӯшти хук, дуюм аз он башараи шум якумр парҳез дорад. Таҳти рӯи бачан мӯйсафед каб-кабуди сурхнамо, миллаҳош ранги гурбаи ҷангалӣ, тез-тез миҷҷа мешанид. Ҳини гапзанӣ сӯроҳиҳои бинӣ мисли шикамаки қурбоққа мешинаду мехезад. Пеши мусоҳибон дурӯғ бофтаву канда-кандан безеб механдад. Аз пас дидагиҳо дар гумоншон зан аст, ба дунбааш ошиқ мешаванд. Ин тоифаи ҷоҳил мавриде аз хеш аллома тарошида, ақл меомӯзонанд-е. Гурӯҳи морбоз даъво мехезонаду чун моҳии лағҷонак хато мехӯрад. Чӣ бояд кард? Ба Худо месупорадашон, Карими корсоз ба вақту соғаташ як-як ҷазошон медиҳад. Аз ин дунёи дулар ҷойи гурез нест.

Қисса аз доғи рӯро ба риштан таҳрир мекашам. Модарамро ёд мекунам. Дар коргоҳ осудагӣ аз ман мегурезад. Аз гӯшии назлам рақам мечинаму тансиҳатиро ҷӯҷӯ мешавам. Қомати саҳл хамида, лафзи ширину чашмони меҳрубонашро пеши рӯ медорам...

Момо бо набераҳош кӯршавии рӯзро намефаҳмид. Доманашро дошта гут-гут мекарданд. Як маҳал медид, ки офтоб аз болои хона гузаштааст.