Бомдод бедор мешавад апаҷон. Нону шири гармро ба дасти ҳамшираи шафқат месупорам. Пай мебарам, ки ӯро банд-бандаш месӯзаду ба нияти ғамкушии мо чеҳра кушодан дорад.

Хешу табор ду-ду, чор-чор ҷамъ мешаванд. Хушҳолии беморро дида, омадаҳо ба тансиҳатиш эътимод пайдо мекунанд. Дар тасаввури оромиши гурдаҳо мекалавам... Роҳ мепӯям, андеша мекунам, намеёбам илоҷи халосӣ, мепечам ба торҳои танидаи тақдир ва раҳгум мезанам дар фавчи зиндагӣ.

Меҳри фарзанд одамро ба куҷоҳо мебарад. Модарам, ки Душанберо Душанбе шунида буд, ба аёдамадагони ношиносе вармехӯрд. Дар камтар аз апаам дард мекашид ӯ. Ин пагоҳ саҳл табъаш хуш аст. Абдуфаёзи Сафо навидаш расонд. Нимқола кор кардани гурдаҳоро шунида, ҳамдеҳаашро ба оғӯш мекашад, мебӯсадаш фарзандвор.

Ба нияти дарки тағйири авзои апаҷон соатҳоро ҳисоб ва рӯзҳоро ба пешина қиёс мекунам...

Тансиҳатии бемори мо рӯ ба беҳӣ мениҳад.

Нахуст аз модар рухсат пурсида, ду-се рӯзак бозгашт мехоҳам. Пеши тиреза лолу ҳайронам, ҳанӯз аз дидори апаам носерам. Ва муддаьоро модарам мегӯяд. Чеҳраи Сайлигул ба одами бемор монандӣ надорад, дидагонаш рӯшанасту хандаи базеби азалӣ бар лабонаш нақш баста. Ба рӯяш Самеҳр менигарам.

– Апа, имрӯз беҳтар шудай?
– Созам.
– Гурдаҳот дард намекунанд?
– Намефаҳмам, карахт...
– Чандрӯза иҷозан рафтанам медиҳӣ?
– Ба куҷо?
– Рухсатии бемузд мегираму бармегардам.
– Очама набарӣ-о.
– Дар ба дари хонаҳои мардум чанд мегардал?
– Раҳи дароз. Меравад, омаданаш мушкил.
– Як бор бираваду биояд-чӣ?
– Дар пеши чашм дигар... Ҳавсала мегирам. Мон, биистад очаам.

– Осуда бош, сиҳат мешавӣ. Пагоҳ рӯзи истироҳат, пасфардо албатта, то дами бегоҳ расида меоям.
– Шукр, сиҳатам, ҳавотир накаш. Очаам ҳамин ҷо...