Зеҳн
Офтобо, ба ғуруб марав...

Ин китоб маҷмӯаи қиссаҳо ва ҳикояҳои нависанда Сипеҳри Ҳасанзод буда, масъалаҳои муҳими ахлоқӣ ва иҷтимоии ҷомеаро ба риштаи тасвир мекашад. Дар асари мазкур таассуроти ҳаётӣ ва таҷрибаи рӯзгори қаҳрамонон бо услуби хос баён шудаанд.

Агенти Зеҳнӣ · 26 сентябри 2026 · 314 саҳифа

АдабиётҚиссаҲикоя
Аз аввал хондан

дар дами марг, дигарӣ ҳини барҷомондагӣ чӣ сон нерӯву ғайрат пайдо кардаанд.

Чашмони камнури модарам ғайр аз кати хоби апаам дигар самтро намебинад. Фаразан, бо мусоҳибе як даҳан гап занад ҳам, зуд ба тирезаи муқобил менигарад. Холиё ӯро ба аробачае савор карда, аз роҳрав мебаранд. Модарам харосон бар-бари тирезаҳо меравад. «Ӯро куҷо мебарӣ?», -мепурсад аз сафедпӯше. Хилъатпӯши паҳлӯи аробача равандаро мешиносем. Бачаи бобои Сафоҳамдеҳаи худамон. Ҳамоне, ки Сайлигул аз номзади ҳаётиш рӯ гардонда буд. Хомӯш мемонем. Ҷавонмарди боадаб ҷонибамон салом медиҳад. Таҳ мехӯрад модарам.

Тири аз камон ҷастаро гардондан муҳол аст.

Ва аробача вориди хонаи барҳавои муҷаҳҳаз ба асбобҳои тиббӣ мешавад. Чобукона медавам пас-паси бинову аз роғи даре нигоҳ medӯзам. Аробача таки дастгоҳи баланде давр мехӯрад.
Абдуфаёро мебинам, ки батамкину озод найчаҳоро мепайванддад ва бо пахши тугмае моеъи сурхнамо болову поин чарх мезанад.
Ӯҳ, хуни баданро ин дастгоҳ мечаббиду туфайли гурдаҳои сунъӣ ба шарёни хуни нав ангеза мезад. Кош, Худо ҷонамро қабз мекарду он манзараро намедидам. Абдуфаёзи Сафо болои сари апаам ба дастчунбониву ҷиддияти симояш эҳтимол «нағз мешавӣ» мегӯяд.
Паҳлӯи апаам беморони зиёдеро аробачасавор меоранду мебаранд.

Модарам омад-омади Абдуфаёсро мепояд. Ӯро дидан замоно ба шишаҳо нохун мезанад. Ҷавонмард назди ӯ омада чизе мефаҳмонад, тасаллибахш. Ҳар бегоҳ Ҷамъиямоҳ дар зарфе таъоми гарм бардошта меояд. Акаи Сайгиданвар пас аз кор ба аёдати бемор меравад.

Рӯзона манзили мо ҳавлии шифохона, таъомамон оби ғам, шабҳо болинамон санг буд. Ҳар дам ба тиреза чағс шуда, лоақал ба як бор таъомхӯрӣ ва хандаҳаҳои апаам зорему зор. Хандаи бесадои ӯ боғи дилҳоро мешукуфонад. Лек... дар пеши чашмони мо соҳибони номурод мурдаҳошонро мебурданд. Дармегирифтем, беоташу дуд. Омадагони ромити ҳамашонро аз мо кам намедонистанд. Арӯси навхонадеро баъди шаш моҳ болои ҷигар захм пайдо шуда, рӯзи ҷарроҳӣ хешонашро хабар кардаанд.

Пас аз ивазшавии хуни танаш апаам қадре беҳ мешуд, ки чашмони зебояш мераҳшид, ба пурсишҳои мо хуш посух медод.

пешина
аз 314
навбатӣ