тарафҳои хушнаслро дар тайраҳои бузург бор карда меоранд...

Пораҳои пахтаро ба параҳои сару таки оринчҳои бемор мениҳам, ки озор наёбад. Пешониамро мебӯсад. Дилам месӯзаду чаккаҳои пову дастони пайвандамро махин-махин мемолам. Месӯзам аз қисмати одами хуб. Ёд надорем касеро ранҷонидаву ба дурӯғ забон кушуда бошад. Пиразанҳову мӯйсафедон ба пӯёимаш аз умри дарозу пурбаракат даст мебардоштанд. Фазо бароям тангӣ мекунад. То чанде болотар парвоз мекунем. Сукути пурниёзи мо ба олами улвӣ зиёда мегардад. Худои Акбар моро хуб дидан дорад. «Одамча»-ҳоро даргузар мебинем. Бешак, Сипоро аз ин баландӣҳо (агар барҳаёт мебуд!) намешинохтем. Зеро, вай на чун табиби исавихуш, балки миёни тӯдаи мардум кӯчак метобаду бас.

Таёра таккон мехӯрад. Кати чорпояи дарозрӯяи латтагиро бо хоҳарам маҳкам медорем, ки наларзад. Сонияҳои пуртаҳлукаи тӯлонӣ гӯё лашкарест моро мекушад. Акрабаки соати дастам вазнинтарин ашёст ба гардиши сусташ. Худойи раҳиму! Апаи безорамро тансиҳат биорой... Ба модари пирам раҳм бикун, азобашро сабук бигардон. Барфолуда оҳе мекашам, таскингарӣ мекунам модарамро.

Чархҳои таёра якбора ба замин бархӯрда, апаам «оҳ» мегӯяд, дилам сиҳ мезанад.

Пояҳои кати дарозрӯяи латтагиро рӯи даст мебардорем, ки наҷунбад. Наздики як соат дар ҳавои салқини фурудгоҳ чашм ба роҳи мошини «кӯмаки фаврӣ» меистем. Инсонро имтиҳон пайи имтиҳон меомадааст. Девона бадтар шуду одами сиҳат касал, а?

Шамоли дайдуи майдони фурудгоҳ хуштак мекашид.

Мошине, ки мо савори онем, дар назди хонаҳои пастаке қарор мегирад. Қисми дардманди апаамро ду духтари резапайкар ба аробачае савор карда, хандида-ҳандида мебаранд ба хонаи танҳое. Сафедпӯшоне болои кати баландмаш хобондаву даври сараш ҷамъ омада, дар қоғазе чизе навишта, василаи рӯдаи борики резине ба шаҳрагаш дору мегузаронанд. Чӣ андешаҳое ба сар дошт, намедонам. Аз куҷоҷе шунида, мардони фозил Сайидамири Зуҳур, Саййиданвари Камол бо завҷааш Ҷамъиямоҳ омада, паҳлӯи мо ғамоуда меистоданд.

Модарам аз паси тиреза чӣ ошомиданашро мепурсад. Сайлигул ба тани баландмаш боз хушҳолӣ мекард. Офтоби сари мо ба дили нусхаи хеш рӯшноӣ мебахшояд. Ба ҳарду сано мехонам, ки яке