Офтобо, ба ғуруб марав...

Ин китоб маҷмӯаи қиссаҳо ва ҳикояҳои нависанда Сипеҳри Ҳасанзод буда, масъалаҳои муҳими ахлоқӣ ва иҷтимоии ҷомеаро ба риштаи тасвир мекашад. Дар асари мазкур таассуроти ҳаётӣ ва таҷрибаи рӯзгори қаҳрамонон бо услуби хос баён шудаанд.
Агенти Зеҳнӣ · 26 сентябри 2026 · 314 саҳифа
Латтагин пӯшидаву ба сар тоқии чуст бинҳодааст. Шитобзада меояду дар лаби кат амонат менишинад ва аз дастархон лаби нон шикастан баробар модарам чинии фалларо мерасонад. Падарам пас аз ошомидани фалла бурутҳои шоназадаи базебашро молида-молида, зери лаб дуо хонда, дастҳо ба рӯӣ мекашаду хадаҳа мехезад. Аспашро кӯҳтал карда, беруни дарвоза савор мешавад.
Маҳтоб камнур шудаву ба уфуқ мерасад. Саги хунукафти Шоҳмуддини айнакӣ аҳ, мечаккид-е. Ба сари кию чӣ, чарову чунаш номаълум. Ҳамсояҳои дарбадевор пулаш доданд, ки сагро ба ҷое дуртар мебаранд, нагирифт. Мурғонро ҳифз мекард, аҷаб не. Аз мӯйи ғафсу серамал ва сари дам бадҳайбат менамуд. Ав-ави сагонааш намебуд, дар нимторикӣ ба шиндорат ҳирс аст.
— Паррончак шудаем, оча. Дар давлати бачаҳот хӯрда бигард, — чиниро аз дасти модарам гирифта, сӯйи нонпазхона мешитобад Сайлигул.
Ва апаам дар ду чинӣ фалла кашида, лабонаш пурханда оварда болои кат мегузоразу аз ҳамсӯҳбатӣ табъшон хуш, ғарқи фикрҳои мухталиф аз таъоми лабсӯзи парҳезӣ кам-камак дам мекашанд. Модарам аз дидори ӯ сер нашуда, осема мехезад Сайлигул. Чӣ дастёри қобиле! Аз хоб, ки хест, ба саробонаш кор намерасад. Як замон мебинӣ кӯзаро гирифта, ҷониби сардоба роҳӣ мешавад. Сардоба дар бари геппарӯяи хонаи бобои Файзалӣ, ҳамшафати наҳри калон воқеъ аст. Рӯзи дароз бӯрӣ мебофад мӯйсафед. Бекор ғанду рӯи ҳараки паси бом менишинад. Бе ин ҳам доғи ҷигарбанди ҷавонмаргаш Абдураҳим ӯро месӯзонад. Шуғл хуб аст, ки намедонад вақт чӣ сон мегузарад. Хор намекунад шуғли меросиро бобо, ба арвоҳи падар савобаш мерасад. То бозгашти Сайлигул модарам сурфа пахш карда, як табак орд мегираду дар лагани обаш гарм ҳамҷоя мехелад. Апаам кӯзаи пуроб сари кифт бармегардад, ки пешорӯяш ширазани бекас — Зулайҳо мебарояд. Ӯ лукида-лукида обгирӣ мерафт. Сайлигул оби кӯзаашро ба сатили ӯ рехта, дубора ба сардоба роҳӣ мешавад.
Кампирак аз бахши дастёрӣ ба апаам гарм-гарм нигариста, нииш мекунад:
— Худо, умри бобарор бинӣ, духтарам. Дасти мани пирро гирифтӣ, иншооллоҳ, хор намешавӣ. Ба калонкардаат раҳмат!
Кошонаи мо як ҷузъи деҳи калон аст. Дарахтони гелосу

Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё