Рӯзҳо аз худ осор мегузоранд. Хоса, ки ҳодисаи ғалатӣ ё нохуш бошад. Тобистону тирамоҳу зимистонро бигзашта, ба баҳор мерасем. Гулпӯш метобад, баҳор.

Модарам рӯ ба қибла намози бомдод мегузорад. Ӯ чунон ба нини меҳр бохта, ки ҳолати хобаш хуморӣ мешавад, мехезаду мешинад. Фарзандони аввали умраш — бародарҳоям бо андак беморӣ ҷавонмарг шудаанд. Ҳоло-чӣ? Матои ҳарири бари гоҳвораро нимроғ карда, набераашро бедор диду дастбандакҳояшро кушода, ӯро парӯ хобонда, почакҳои тарашро ба латтае хушконд. Ба гоҳвораву пушти вай се маротиба тап-тап зада, «бачаҳакам бедордак. Хурсандак, чаққонак шавад» — мегӯяду баэҳтиёт боло-боло мепартоядаш, хуни танаш медавад. Алиҷон дасту почак ёзонда, раҳоӣ мехоҳад. Момо зорчаи ӯро пӯшонда, болои кӯрпачаҳои серпахта мегелонадаш. Тифл чорговак мерафту пиразан беғаш механдид, аз сангпуштвор хазиданаш ҳай мезавқид. Момо кӯрпачаҳои ғафсро чоркунҷа партофта, «қафас» месохту «кабкҷӯҷа»-ашро андаруни он сар медод. Кӯдак зӯр зада берун омада наметавонист ва хаставу ором мешуд. То худаш ба гоҳвора намебасташ, бароҳат намехобид. Алиҷони дӯстрӯяк бе дидори момо мегирист.

Шабе тоби майдаҳак мегурезад. Момо намози хуфтан мехонд. Ӯ пас аз фотиҳаи намоз дари хонаи хоби арӯсро кушода, паҳлӯи гоҳвора месояд, ранги рӯи кӯдак алвонист.
— Ба нини чӣ дода будӣ?
— Шер маккондамаш халос.
— Дидам, ки ӯро шавла хӯрондӣ.
— Нафаҳмидам.

Момо ниниро аз гоҳвора мекушояду шикамакашро маҳин-маҳин мемолад. Мани беқарор аллакай аз гӯшии ҳамсоя рақами мошини «кӯмаки фаврӣ»-ро мечинам. Дарҳол мерасанд пизишкон. «Ҳарораташ баланд» менависанд ба варақаву сӯзандору мехаланд. Кӯдак мевиречал. «Худоё, ин қадар бераҳманд-а. Ба тани кӯдак дарафш мезананд-е!» — ба сояи пизишкон мечангад модарам. Болои варами ҷои сӯзандоруро рӯғанак мемоладу хеста, латтапечи гӯшаи сандуқашро мекушояд. Дару тирезаро маҳкам мепӯшем. Ӯ чӯбакҳои ҳазориспандро гӯгирд зада, бӯйи гуворое паҳн мегардад. Ва модарам белчаи оташдорро аз пойини куртачаи наберааш медорад, гиряаш тӯл мекашад. Ба хонаи момои Саъба раҳ пеш мегирем.