Як рӯзи панҷшанбе, пеш аз хуфтан, таҳу тагасдони қавми мобобои Сафо, дар халтае чанд кило қанду «ирис» бо ошнои наздики падарам ба нияти кори хайр остони дари хонаи моро зер мекунанд. Омадан замоно мақсадашонро пай мебараму дар атроф тор метанам. Оҳиста ба паси тирезаи ҳуҷра мегузарам, хилватгаҳест. Аз оғоз ба сӯҳбатшон гӯш фаро медиҳам.

Бобои Сафо чой кашида, баэҳтиром сӯйи падарам дароз мекунад. Кам-камак аз ташвишҳои саҳро ҳарф мезананд. Ошнои падарам пирмарди Алӣ, батаъзим гиреҳи ташрифи беҷоро мекушояд:

— Ошно, намепурзӣ, ки ба чӣ хизмате гарди пойгаҳи дари Шуморо ба мичгон бардоштаем?..

— Гап зан, ку бишнавем.

— Аз қадим қоида ҳамин: мард бояд зан бигираду зан шавҳар бикунад. Бобои Сафо бо Шумо аҳди хешӣ бастаnӣ. Чӣ мегӯй?

Дар паси тирезаи шишаҳош пардадор девонахӯ мегардам...

— Аҷаб нияти неке! Духтарам розӣ бошад, чӣ мегӯем? Занак, хо, занак!

— Лаббай, — баҳанда дартоз меояд модарам.

— Ку як дам биншин. Ин мардони нек хостгорӣ омадаанд. Баҷаи бобои Сафоро мешинosӣ, оянда духтур мешавад. Рафта розигии духтарамонро бипурс...

Модарам бархоста меравад. Аммо базудӣ намеояд. Хостгорҳо баҳузур чой нӯшида мешинанд. Падарам сӯҳбат мепазонад. Ним соҳат мегузарад. Ва дар остонаи дар озурда мебинам модарамро.

— Ҳа, чӣ гуфт?

— «Намегирам!»

— Бобои Сафо омад, «не» гуфт, махсуми Аҳмад омад «не» гуфт, раиси Ато омад, ҳамин хел. О, барои ӯ шӯ бигарошем?

— Даврони соҳибихтиёрӣ, мардак. Соле, ки маро ба куртаи карбосӣ овардӣ, гузашт.

— Гулдастамоҳе, модараш мешавӣ, мефаҳмӣ? Бипурс, ба кӣ дилаш мойил?

— Ягон ошиқ доштагист.

— Камбағалора писанд намекунад!