аз лаби ҳишт боз ба болишт мешишту мехест. Хаста шуд – чӣ, ба косагули ҷодари бари девор часпид. Беш аз ҳама дили момову набера дар парвозаш гум мезад. Хурдӣ мезавкиду калонӣ ба дунёи малакутии ниёнше мехонд. Писарак ғарқи халовати олами зебо, кӯмпир аз шикастурехтҳои зиндагӣ афгор, аз ҳабисакони нотавонбин безор буд. Дили кӯчак бехабар аз фиребҳо ба парвоз таппидан дошт, қомати камони момо ба сомони мушкилаҳои рӯз ҳаракаташ суст, ҳайрон аз худкушиҳо ҳамидан дошт. Хонагиҳо ба шабпараки беозор назари муҳаббат мекарданд. Нерӯи худовандист, ки мо дар олами рӯҳонӣ аз ҳам ҷудо намешавем. Ва бад-ин ҷиҳат карими корсоз шабпаракро офаридааст. Бале, ба ривояти кампир шабпаракҳо паёмбаранд аз олами нестӣ ба олами мо. Ёди гузаштаҳо бахайр! Ҳине навид баранд, ки ба хотири арвохҳо косаи об ва ё пораи ноне холисанлиллоҳ саховат бикунӣ. Алъон кадоми мо аз ҳафт пушти хеш бохабарем? Ғайри волидайн, акаву хохар, момову бобокалонҳои пешинро ба ёд оварда наметавонем. Одамизода бояйстӣ аз шаҷараи хеш огаҳ бошад, ки ба шинохташ мебарад. Маншаи кӯриҳои мардум дурӣ ҷӯстан аз торих аст. Кӣ ба хотир дошт, ки бародарон Ҳобилу Қобил ҳамхунашро ба қатл расондааст? Набуд ин зайл касратӣ дар ягон аср.

Ҳай-ҳай, ҳамдину ҳамкеши худро «мухолифин» гузоштем ном. Ҳигзор мухолифин бошанд ҳам, дил меларзад, чӣ сон ба рӯшон тир мекушоем? Фирориён апаву хоҳару бобову момаҳои, мову шумоянд, ки тифлон гоҳе дар пушту гаҳе дар мушт, дур аз хоки Ватан сарсон мегарданд.

Бародарони пурҳасрати моанд, ки лаб-лаби рӯди пуртуғён ба лабон байти ғарибона, ҷӯянданд порисан вайрона, миёни одамони мулки бегона, аз тӯфангдори худонотарс дарунсӯз ҷовидона, надомат хӯранд, ки тамға сохтаасту берӯёна. Будаанд гӯё «ваҳҳобиён»-и қайсар, несташон як сарпаноҳ дар ҷӯли Хайбар. Мебуданд одамкушу хунхор агар, сар ба саҳро намезаданд аз дигар. Буд силоҳшон, буд сипоҳшон, буд ҷиҳодшон гоҳӣ майдоншиниҳо, ба сари давлат мерехтанд тиру тӯп мебаромад кири аскар. Намонда по берун аз одамгарӣ, нагуфта «ҳайфи ту»-ву аз дигарӣ. Накарда як заррае расвоиҳо, чанд баҳор бигзашт ба раҳпоиҳо. Бошадо, ин қиссаи талх бо хати зарҳал нигорем, ҳақу ноҳакро рӯбарӯ бо хати ҷадвал гузорем? Ифтихор наимоем аз