медиданд шабпараки сафедболи паси шишаро ва бепарво гуфтаву хандида, лоақал номакашро вирд намсоварданд. Писарак аз ин беэътиноӣ меранҷид. Худашон дар хонаи гарм нарм-нарм хӯрдаву дароз кашида, дар берун чӣ мегузашт, пашторашон намебурд. Боз ӯ ку як шабпараки бевазнаки гумроҳест, худро ба ҳар дар мезанад. Момои Гулнисо мегуфт, ки шабпарак шабаҳи саргардон аз ниёкон аст. Дидораш савоб хоҳад буд. Мазмунро дорост парвози ӯ ба хонаҳо. Ё ба хушнудӣ меояд ва ё аз қадрносиносии пасовандон. Бесадо паём орад шабпараки бегуноҳ аз олами рӯҳонӣ. Ҷавонзан овораи гулдӯзӣ завқи кӯдакро саҳл пиндошт. Писарак қад-қад мепарид. Момои Гулнисо баъди хатми намози хуфтан шодии набера далел ба хона сар хаста, аз кайфияти хоса гуфт:
— Ҳай хурсанқӣ дорӣ, ҷони мома. Дина рӯз ҳиччӣ нахӯрдӣ-кӯ...
— Мома, омад...
— Чӣ, бачам?
— Патоник.
— Ку-у?
— Рӯи шиша...
— Дар чашмакот садқае.
— Ана, ана, момаҷон..., — писарак сӯйи тиреза дастаконашро меафшонд.

Кампир эҳтимол аз эҳсос ба як бор шабпараки паси шишаро надид. Чун ба дурустӣ нигоҳ давонд, ба рӯҳе даромехт, аз коҳиши дирӯза ба писараки бегуноҳ лаб газид, ба лаби дока қатраҳои пешониашро ҷаббид. Пиразан шабпаракро мепарастид. Як дидоре, ки рӯзи ҳашр орзуш буд. «Арвоҳаки Нигина бошад? Беқарорӣ дорад, як дег атола пухта ба ҳамсояҳо худой медиҳем. «Худозада бошу арвоҳзада не»,
— Бикшой, э занак тирезаро...
— Пашша омаданаш мумкин.
— Ҳаваси бачата намебинӣ?
— Ҳар шаб ҳоли ӯ ҳамин.
— Ҳоли ту – чӣ?
— Гулдӯзӣ.
— Ноумедаш нагардон, дил бой додаст ба патоник.
— Ғами ҳамаро мехӯрӣ. Чӣ кор дорӣ ба кӯдак?