Сар шуд. Бале, хоҷагӣ чор сол пеш аз боғ зарар медид. Меъёри себсупорӣ ба нуқтаи қабули ноҳия буд намешуд, раис дар машваратҳо аз хӯҷайинҳо сиёсат мешунавид. Ҳоло чаро ба даҳон об гирифта биншинад? Ғайрипиндори акаллият раис гардани кӯтоҳашро хор-хорон мепурсад:

• Фикри деҳқонон чӣ тур?
• Бригадҳои пешқадамро ба участкаҳои қафомонда сафарбар кардан лозим, - пешниҳод мекунад саркоре.
• Худат доной, Абдулвоҳид! Ин тур бошад, бо қарори маҷлиси солона Абдулло аз бригади боғ ба пахта гузаронда шавад! Навис, котиб!

Баҳор нарасида, такудави падарам сар мешавад. Аёми хунукиҳо ба заминҳо яҳоб монда, атрофашонро покиза медоранд. Сеяки коргарони боғ пахтакор шуданд. Меболад аз ҳамрайҳони бовафо! Дӯстонро лаҳзаи мушкилиҳо мешиносӣ.

Аввалин аъзои ӯ модарам мешавад. Кадом зоғовозе гуфтааст, ки «то зани худашро дар барам набинам, ба саҳро намебароям!» Инро шунида, ӯ кору бори хонаро ба апаам вогузошта, каланд сари қифт пешопеши мардум ба сари замин мешитобад.

Мавсими кишт азият мекашад модарам. Қатори дигарҳо не, ду баробар зиёд. Аз пойини хирман то қитъаи Сада тори сар хок мекашонад. Аз озмоиши баҳор бигзашта, дар гармои тобистон дармемонанд. Обмонии мазраи Садаро касе ба дӯш намегирифт. Замини шӯразор, ҳосилаш паст. Падари баномусам каландашро чарх кашида, шабҳо фонус бардошта, ҳамсаф ба аъзоаш кӯмак мерасонад. Сабук набуд аз ҷӯяе ба ҷӯяе бигзаштану ниҳол ба бороварӣ. Пешпо мехӯрд гоҳе меафтид, мехест, боз рӯшании фонус шаби тор дар об мезад. Шабҳои ширмаҳтоб фонус ба кор намеомад, ҳамчуноне дар партави хуршед барқ ҳеҷ аст.

Дар қиёми офтоб ману модарам чою нон, таъоми гармакаш мебарем. Пули баландро мегузарем ва дар раҳи хокӣ, лаб-лаби тутзор барбабар пеш меравем. Аҷаб роҳи дарозест. Дидори гарми падар ин масофаро микроз мезад. Паҳлӯи Садаи тоқа шахсе дасташро соябон карда, моро ба ростой ово медод. Бале, падарам аст, ки бар асари гармои тоқатфарсо ба сар кулоҳ не, як чизи лапарнамои ҳасин дорад. Нони тайи кашамро маҳкамтар медораму ба истиқболаш медавам ва фарёд мекашам: