Офтоб сар ба гуруб хаста буд, ки Азим баргашт. Дар табаки паҳни калоне нон реза карда ба пешаш гузоштанд. Ваҳ, вай мисли гови таритхӯр тока ҳакқи даҳ танро фурӯ бурд-е. Хусураш аз хӯриши ӯ кайфият бардошта, матлабашро гуфт:
– Азимҷон, хостгор омада буд...
– Кӣ?—качпахлӯ пурсид «одами калон».
– Абӯҳайри Меъроҷиддин.
– Э, одам наёфтӣ, ки ӯро хеш мегирӣ? Сағираи вай як занҷаллоби расво. Панҷ-шаш зан гирифту соз наомад. Номи маро нагиру кора бигардон.
– Гуфтанд: як зан гирифтааст.
– Тағо, ин карат эҳтиёт мекунем.
Мӯйсафед ҳайрон монд, ки ба Абӯҳайри Меъроҷиддин чӣ бигӯяд? Мабодо ӯ бо домодаш пархош ҷӯяд. Дар ду оташ кӣ месӯзад? Азим ё ӯ?

Азими тоҷир аз таъкиди расондаи хусураш нӯшханд зад: «Зарур бошем, худаш биёяд», – гуфт. Риштаи рангине дар ин воқеа печидааст. Абӯҳайр метавонист як соҳибҷамоли ба таъбире ҳанӯз модараш бӯса накардаро бо тӯю тамошо ба Автандил бидиҳад. Ба ҳурмати гузаштаҳо аз шаҳр арӯс накофт. Оё ҳамин тақдир аст?
Ва дар чорсӯ, чароғак сабз шуд, мошинҳои ду милёнер барбабар омаданд. Абӯҳайр Меъроҷиддин аз паси айнак баҳашм нигаристу ба дарозо садо паҳн кард, ки бероҳа манъ бикунад. Палиде, ба ҷое як хонаро обод бинамояд, ба ҷазирии он мекушад. Тоҷир лоилоҷ истод. На хурд мефуромаду на калон. Боз, ҳарду дар шоҳроҳ ҳаракат намуданд. Азим назди бинои бошукӯҳе истод. Абӯҳайр ба думболаш манъ кард. Ду пулмаст аранге фуромада, каме роҳ рафтандӯ даст болои шикамҳои хумсоншон гузошта, пасон, як нӯки ангушт расонда, чун буккаҳои зотӣ кала ба кала заданд.
– Ошно, ба ваъда вафо накардӣ...
– Кор баромад, ака.
– Амали хайр муҳимтар нест?
– То қарздора пайдо кардам... Биё, боло бароем...
– Вақтам нест. Хусурат бе ҳузури ту розӣ нашуд.
– Ҳукм - ҳукми духтардор. Мо як тӯйхӯрем.
– Азиме! Худат шоҳид, агар бихоҳам, шаҳру шаҳриёна бо пул мехарам. Некӣ шавад гуфта, ба решаи худӣ номус андохтам.