– Як бор бахти Ҳарамгула сиёҳ кардам, бас. Дигар ба ҷӯғӣ бидиҳандаш, кор надорам.
– «Ҳа» «ё» «не»-и хусурта кай мегӯӣ?
– Кай гӯяд, пешат меоям.
Аммо Азим дар фикри маншати худ аз оби лойолуд моҳӣ медошт. Соатҳо меништ ба курсии махмалин хумориву дар шумори занҳо раҳгум мезад. Ҳафтод зани беникоҳ! Худоё, ҷамъашонро чӣ сон саробон мешавад?!
Аҳли табораш аъзои коргоҳи ӯст. Алъон даври Андропов нест, ки панҷ дақиқа аз кор дер бимонӣ, унвони иттиҳоди касаба дар ариза далел нишон бидиҳӣ. Ходими илм ё коргари зовуту фабрик масъулият ҳис мекард. Дар бадали он дақоике, ки аз моҳу рӯз иборатанд, ба ҳисоби иқтисод чандин мошину маҳсулоти кишоварзӣ сохта, ихтироъҳои бузурги ватанӣ эҷӯд мешавад.
Нахуст Абӯҳайр Меъроҷиддин дар кумитаи коркарди пунба ба хизмат корчаллон пазиро шуд. То ин зина мудири мағозаи ковишҳои маъдани ноҳия буд. Нафсашро лаҷом назад, барои дуздиаш мебоист солҳо дар маҳкама меништ. Бахташ омад кард, авфи умум баромад.
Табиати одамӣ ба тағйирхӯрӣ моил аст. Абӯҳайр Меъроҷиддинро маблағи омад аз худ бурд. Замони бозсозӣ ӯро Худо дод. Аз куҷое даромад ёфтаву ба гардиш андохт, кохи бошукӯҳе бунёд кард, мансабро харид. Гӯё як шохаи рушди пунбаро дар мамлакат ӯ пеш мебурд. Вой бар ҳоли ин кишвар. Кашфиёте аз дастонаш намеомад, танҳо рақамҳоро ба варақае мекӯчонд.
Рӯзҳову ҳафтаҳо ба хонаи моҳ кӯчид, аммо тоҷир вазъаро аз ёд рабуд.
Абӯҳайр Меъроҷиддинро нописанди ишно маҳзун кард. Биё, хориши дастонашро дар бадани нарму мулоими ӯ месанҷад. Намондандаш, «Сар бошад, тоқӣ меёбӣ», - гуфтанд яку ду.
Шабҳо рӯ-рӯи қолинҳои хушранг қалам зада, муамморо ҳал меҷӯст. Шайтон ба ӯ раҳбар шуд, ки «бо дасти қотиле ҳарифатро нобуд соз!» Аз ҷони ширинаш тарсид. Чӣ бисёр адолатҷӯ, яке гиреҳ ба дасту пои худӣ бипечад, дову дастгоҳаш аз сараш сабил мемонад. На садо мефоридаш, на симо. Ба ранги қолинҳои чор тарафи девор нигоҳ давонд. Тақи по қолин, рӯйи фарш қолин, паҳлӯи девор қолин, зиёдатнаш дар гӯшаи хона баста мондагӣ.