Мӯҳтарам дар адир мегашт, ҳеҷ балоеш намезад. Соҳибаш зуд пеши муллои деҳ рафта, кӯрхаташ мекард. Аммо имшаб на муллое ба ёдаш омадаву на авлиёе. Чист дар бари теппа ночунбон биншаста? Анкариб бар сараш таёқ мефурурем. Овоз мебарорад: муллои деҳи худамон. Хуб механдем. Буз мекофтааст, камбағал.

— Бузи сафеде надидӣ, а бача!?
— Худамон буз мековем.
— Подабон кӣ буд?
— Мо.
— Тавба! Абдулло ҳалолкор буд, чӣ балотон зад?!
— Айби подабони ҳамсоя.
— Дар поҳом қувват намонд. Куҷо бурдед подаро? Подабонӣ ҳам ҳунар... Сарсону саргардонем, ачинаҳо!

Воқеаи омехташавии подаҳоро ба мулло ҳикоят мекунем. Яъне, то зӯррас гову молро ҳамбондем. Ғайри бобои Абдуғанию холаи Мӯҳтарам мӯъминеро ба шиква дучор намеоем. Дуяшон дар мункиршавӣ аз як палаканд. Мулло тафсилоти моро рӯширинӣ меангорад. Химчаи дасташро қаҳролуд ба замин мезанаду тассуфомез мегӯяд:
— Ҳа а, тир киро мерасад, маъюбиро...

Яке аз пайроҳои камари кӯҳ маоси бузе мерасад. Оҳ мекашад бобо. Ба ҳамон тараф медавем. Бузи сафеде баргаке ё хасакеро зери дандонҳош кавшакунон омадан дошт. «Муллои барӯзӣ...» — меандешам.
— Бобо, бузта кофта овардем.
— Рӯтон бад, сагираҳои шайтон, худаш омад. Бакавулҳои оши таёр!
— Чӣ хел?
— Кӯрхаташ кардам, ба дилаш алов рехт, хонаи соҳибаш ба хотир зад, ана...
— Ҳе, бобоҷон, бузи холаи Мӯҳтарама кӯрхат бикун, биояд. Бо оҷаам ҷанҷол дорад.
— Шаб рафта наметавонем. Илтимос, бобоҷони моро аз бало халос бикун.
— Барои бузат ҳар рӯз ҳаракӣ алаф меорем.

1. Кӯрхат кардан — аз назари дини мубини ислом соҳиби мол ба назди мулло рафта, дар тезинае дуо мехонад ва чорвои гумшуда гӯё бо пои худаш омадааст.