Хориву меҳрубонӣ, фаъолияти деҳқони асилу меҳнатдӯст, муҳандиси касбӣ, роҳбари хоҷагии «Авесто»-и ноҳияи Қубодиён Раҳматулло Абдуллоев мавриди тасвир қарор гирифтааст. Муаллиф давраҳои рӯзгори ӯро дар алоқамандӣ бо масъалаҳои кишоварзӣ, баррасии мушкилоти ин соҳа, роҳҳои ҳалли он ба риштаи таҳқиқ мегирад. Дар қисматҳои «Ошёни ғунҷишк ва раиси ҷонфидо», «Садамаи обхез ва ҷабҳаҳои ободонӣ» давраи наврасию ҷавонӣ, лаҳзаҳои вазнини зиндагӣ, ба меҳнати сангин машғул шудани Раҳматулло, азхуд кардани нозукиҳои техника, фаъолияти роҳбарии ӯ дар вазифаҳои мухталиф бо тасвири лаҳзаҳои гуногуни ибратбахш нишон дода шудааст, ки симои қаҳрамонро чун фарди меҳнатдӯсту заҳматкаш ба лавҳи баён мекашад. Дар кору пайкори ӯ аҳли хонавода, хосса модараш беаҳамият нест, ҳамеша ӯро ба иҷрои корҳои неку шоиста роҳнамоӣ мекунад, зеро бовар дорад, ки заҳматҳояш ҳамеша ба манфиати халқу кишвар аст.

Эҳёи расму оинҳои миллӣ, равнақи касбу ҳунарҳои қадимӣ аз масъалаҳои муҳиму рӯзмарра буда, имрӯз ҳам ба он аҳамияти хосса зоҳир мешавад. Илму техника ба ҳадди зарурӣ рушд карда бошад ҳам, ҳанӯз одамон ба офаридаҳои дастӣ мароқ доранду дар рӯзгор аз онҳо зиёд истифода мебаранд. Ба ин восита метавон солҳои дароз ин ҳунарҳои миллиро аз насл ба насл бурд, ки ин ҷузъи таърихи халқамон мебошад. Таваҷҷуҳи нависанда Бахтиёр Муртазо низ ба ин масъала беҳадаф набуда, аз дурандешиву масъулиятшиносии ӯ дарак медиҳад. Шоири халқии Тоҷикистон, устод Гулназар Келдӣ қайд кардааст, ки Бахтиёр Муртазо ҳамеша ба ҳар минтақаи кишвар, ки сафарҳои эҷодӣ менамуд, ҳунармандонро суроғ мекард, дар бораи касбу ҳунарҳояшон пайваста мақолаву очеркҳо менавишт. Ин хусусият, аз як сӯ, арҷгузорӣ ба кору ҳунари гузаштагон бошад, аз сӯйи дигар, чунин офаридаҳо дорои махсусияти таърихӣ ва миллӣ мебошанд. Адиби публитсист ба чунин