Том. Кори асосии ман дар идораи ин нашрияи машҳур аз зимистони 1967, пас аз анҷоми аскарӣ, шурӯъ гардид.

Азбаски зуд-зуд маводи расмӣ мерасид ва вақти чоп шудани рӯзнома ба дарозо мекашид, бисёр маврид навбатдорон дар идора, рӯйи диванҳои чармии «ҳазорсола»-и он, шабро рӯз мекарданд.

Аз байни «навҳо» ва «кӯҳнаҳо»-и идора Бахтиёр ҳамеша пуркори буд. Ман ҳайрон мешудам, ки вай аз куҷо фурсат меёбаду ин қадар мақолаҳои «калони» олиҷаноб менависад. Ин ҷавони ҷингиламӯйи пайвастаабрӯ дар байни духтарҳо мухлисони зиёд дошт, яъне, мисли мо ба «свидания» мерафт, мисли мо аз саҳар то шом хабару мақолаву лавҳаву шеъру ҳикояҳои қаламбадастони дуру наздикро ба чоп омода ва мисли мо то саҳар навбатдорӣ мекард. Фақат фарқаш аз мо дар он буд, ки дар ҳар шумора мақолаи хубе ба хонандагон пешниҳод менамуд.

Дар маҷаллаву рӯзномаҳои ҷумҳурӣ шахсони гуногун кор мекарданд ва ман номи аксари онҳоро тавассути мақолаҳояшон медонистам. Аммо نوشتهҳои на ҳамаи онҳо ба ман мақбул буданд.

Дилбастагии ман ба Бахтиёр ва эҷодиёти ӯ охири соли 1965, баъд аз чоп шудани силсилаи мақолаҳояш бо номи «Сафинаи Байкал» оғоз гардид. Он вақт мо толибилми соли охири факултети таъриху филологияи Донишгоҳи давлатӣ будем. Дар чанд шумораи октябрӣ-ноябрии «Комсомоли Тоҷикистон» очерки «Сафинаи Байкал» ба хонандагон пешниҳод гардид. Мо шунидем, ки Бахтиёр дар сарзамини Сибир хизмати аскариро ба ҷо меорад ва ҳамин асарашро баъди тамошои кӯли Байкал офарида, аз ҳамон ҷо ба рӯзнома фиристодааст.

Барои мо, хонандагон дар бораи Байкал, таърихи пайдоиш, олами набототу ҳайвонот, манзараҳои нотакрори он маълумоте доштан бисёр гуворо буд. Зеро дар бораи ин «духтари зебои» Сибир бисёр шунида бошем ҳам, сарна-