Қаҳрамону персонажҳо диққатҷалбкунанда таҷАССУМ ёфтаанд. Муносибати нависанда бо санаду далелҳо ниҳоят воқеъбинона сурат гирифтааст.

3. Мазмуну мундариҷаи романи мустанади «Нақби Истиқлол» аз ҷиҳати бадеӣ ниҳоят рангин мебошад. Аз ин асар на танҳо дар бораи таърихи бунёди нақби Истиқлол ва аҳамияти ин иншооти нақлиётӣ дар хоҷагии халқи мамлакат, балки дар бораи таърихи бунёди дигар иншооти коммуникатсионии ҷумҳурӣ, аз ҷумла дар бораи бунёди роҳи автомобилгарди Сталинобод - Ӯротеппа, нақби обрасонии Данғара маълумоти таърихӣ ба даст овардан мумкин аст.

4. Хати сюжети асар ягона, қисму бобҳои он идомаи мантиқии ҳамдигар буда, якдигарро пурра менамоянд ва дар маҷмӯъ як асари мукаммалро ташкил медиҳанд.

5. Тамоми воқеаҳое, ки ба риштаи тасвир кашида шудаанд, дар атрофи қаҳрамони асосии асар — Мафтун ба вуқӯъ меоянд. Дар симои қаҳрамони асосӣ хонанда на маҳсули тахайюли адиб, балки шахси воқеиро мебинад, ки ин баёнгари таъсири амиқи факту далелҳои воқеӣ дар асар мебошад. Нависандаи соҳибистеъдод маҳз тавассути образи қаҳрамони асосӣ, ки маҳсули тахайюли ӯ мебошад, ғояҳои ватандӯстӣ, ободонии диёр ва бунёдкориву созандагӣ ва меҳнатдӯстиву фидокориро ба хонанда талқин менамояд.

6. Қаҳрамони асосии асар шахси ташаббускору матин ва ҷасуру боирода ва шуҷоатманду далер ва соҳиби азму иродаи қавӣ аст. Аз ҳаёт сабак меомӯзад, аз монеаҳо тарсу ҳарос надорад, балки барои бартараф кардани монеаҳо кӯшиш ба харҷ медиҳад. Барои расидан ба мансабу мартабаҳои баланд ҳаргиз талош намекунад, балки нақбканиву тарбияи нақбканони ҷавонро ба худ шараф ва беҳтарин кор барои халқу Ватан меҳисобад. Дӯсти содиқ мебошад, ёриву мададгорӣ ба дигаронро қарзи инсонии худ меҳисобад. Муваффақ набудан дар зиндагии оилавӣ ҳадяи қисмат