— Ҷӯра! — мегӯяд Ҳезумкаш Барзагово аз роҳаш нигоҳ дошта. — Ту ба ман ҷавоб деҳ, ки ба нағзӣ нағзӣ меояд ё бадӣ?

— Оҳ ҷӯра, дар ин замонаи мо ба нағзӣ нағзӣ намеояд! — Ҷавоб медиҳад Барзагов ғамгинона.
— Масалан, худи маро гиред, як вақтҳо ман ҷавону боқувват будаму бо тамоми қувватам ба одамон хизмат мекардам, дар назди онҳо бақадру баиззат будам. Маро нағз парвариш мекарданд. Акнун, ки пир шудааму қуввати меҳнат кардан надорам, маро бад мебинанд. Хӯроки дуруст намедиҳанд. Ба болои ин «пир шудааст, ҳаром намурад» гуфта, барои кушта хӯрдани ман корд тез карда истодаанд. Магар ин ба нағзӣ нағзӣ аст?

Аз шунидани ин гапҳо Ҳезумкаш ғамгину Мор хурсанд шуда, ба раҳи худ давом мекунанд. Рафта истода, ба як мардак дучор мешаванд.

— Ба фикри шумо, — мегӯяд Ҳезумкаш, — мардакро аз роҳ нигоҳ дошта, — ба нағзӣ нағзӣ меояд ё бадӣ?

— Барои чӣ ин хел мепурсед? — мегӯяд мардак.

Ҳезумкаш воқеаро аз аввал то охираш гуфта медиҳад. Он шахс қоҳ-қоҳ зада, дуру дароз механдаду:

— Ман ҳеҷ бовар намекунам, ки Мор бо ҳамин қади дарозаш дар даруни як халтача ғунҷида бошад, — мегӯяд.

— Ғунҷид, ки ман ӯро аз оташ халос кардам — дия! — ҷавоб медиҳад Ҳезумкаш.

— Ҳеҷ бовар намекунам, — такрор мекунад он одам.

— Меғунҷам! — фарёд мекунад Мор.

— Канӣ даро, ман бинам, — мегӯяд