Бобои Барфӣ: – Офарин, офарин, набераҳои Бобо!

Бозӣ – инсенировка: “Сухани сеҳрнок”

(Мураббӣ кӯдакони нисбатан фаолро интихоб менамояд ва нақшҳоро ба онҳо тақсим карда вобаста мекунад, ки онҳо сухан ва ҳазлҳои солинавиро доир ба он тайёр мекунанд).
Маймунча: – Оҳ, оҳ, дастам!
Харгӯшак: – Ба ту чӣ шуд?
Барфак – ба харгӯшак хитоб карда мегӯяд: – Зуд сухани сеҳрнокро ба хотир биёр!
Харгӯшак: – Суханҳои сеҳрнок кадомҳоянд?
Барфак: – “Маро бубахш”, “Хоҳишмандам”.
Маймунча: – Ура, дастам нағз шуд!
Ҳама: баробар қарсак мезананд.
Мураббӣ: Бачаҳо мо боз кадом суханҳои сеҳрнокро медонем.
Кӯдакон: – “Субҳ ба хайр!”, “Рӯз ба хайр!”, “Ташаккур!”, “То дидан!” ва ғайраҳо.
Бобои Барфӣ: – Офарин, офарин, дӯстрӯякони Бобо. Шумо бисёр ҳозирҷавобу доноед. Барои хурсандии Шумо ман ҳам савғотиҳо тӯҳфа мекунам. (Тӯҳфаҳоро медиҳад ва бо кӯдакон хайрухуш мекунад.) Суруди умумӣ:

Савғоти Бобо

Бобои Барфӣ меҳрубон,
Савғотӣ овард, ба мо.
Аз кӯҳи Арчамайдон,
Арчаи зебо овард.

Арчаи мо шӯълабор
Мисли мо намехобад.
Сурху кабуду зангор
Милтос зада метобад.