• Не, - гуфт гург. - Ман хоб надорам. Ман бисёр давидам, сахт мондам. Биё, ҷавон, об нӯшем.

Гург кӯзаро бардошта нӯшид. Дар он кӯза заҳр буд. Гурги хокистарранг суп-сурх шуда, мисли оташ сӯхтан гирифт... Он гоҳ ӯ аз юрт тохта баромада рост ба баҳр ҷаҳид. Баҳр ба ҷӯш омад. Об ҷӯшида аз соҳил баромад. Дар қаъри баҳр сангҳо тирдор шуданд. Бародари хурдӣ гуфт:

• Акнун ман бояд ба хона баргардам, сипос бибиҷон, хайр!

• Рав, - гуфт кампир. - Хайр! Он се духтарро ҳамроҳи худ намегирӣ?

• Чаро намегирифтаам? Ҳар сеяшонро ҳам мегирам! - ҷавоб дод бародари хурдӣ.

• Ин тавр бошад, гапамро гӯш кун, - гуфт кампир. - Вақте ки аз зери замин баромаданӣ шавӣ, аввал худат баро, баъд духтаротро кашида барор.

• Хуб шудааст, - гуфт бародари хурдӣ.

Ва ӯ ба пеши духтаре омад, ки бо ӯ се сол зиндагӣ карда буд. Ба ӯ гуфт:

• Ҳамроҳи ман биё!

Онҳо дукаса роҳро давом доданд. Онҳо ба пеши духтаре омаданд, ки ҷавон бо ӯ ду сол зиндагӣ карда буд. Ҷавон ба ӯ гуфт:

• Ҳамроҳи ман биё!

Онҳо се кас шуданд. Ба пеши он духтаре омаданд, ки ҷавон ҳамроҳи ӯ як сол зиндагӣ карда буд. Ӯро ҳам ҳамроҳи худ гирифтанд. «Хоҳари хурдиашонро худам мегирам, дуюмашро ба бародари дуюмам медиҳам, калониашро ба бародари калониам». Чунин фикр мекард бародари хурдӣ. Онҳо ба зери чоҳи чуқур мерасанд. Ҷавон суханони кампирро ба ёд оварда, аввал худаш аз чоҳ мебарояд, баъд он духтарҳоро кашида мебарорад. Онҳо ба рӯи дунё мебароянд, бародарони калонии ёсошанд, дар ҳамон ҷояшон истода буданд. Ҳамаашон якҷоя ба хона мераванд. Бародари хурдӣ хоҳари хурдиро ба занӣ мегирад, хоҳари дуюмро ба бародари дуюм ва хоҳари сеюмро ба бародари калонӣ медиҳад.