АФСОНАҲОИ ХАКАСӢ

ШИКОРЧӢ ВА ХӮҶАИНИ ҶАНГАЛ

Як рӯз шикорчие барои сайд ба ҷангал рафт. Бо лижа хеле дур рафта чайла сохт. Субҳдам ба ҷустуҷӯи сайд баромад. Рӯзи дароз гашта сайде ёфта натавонист. Рӯзи дигар ҳам шикораш бебарор шуд. Бегоҳӣ ба қафо гашта чайлаашро гум кард, шабро дар зери дарахте гузаронида, боз ба кофтани чайлааш баромад. Ногоҳ ба хона хирсе даромада монд. «Ду рӯз аст, ки чизе nahӯрдаам, дуруст хоб ҳам накардаам. Дар паҳлуи хирс камтар дароз кашида гарм мешавам» — аз дил гузаронид ӯ ва дар паҳлуи хирс дароз кашид. Вақте ки аз хоб бедор шуд, аз хирс нишоне набуд – вай баромада рафтааст. Шикорчӣ аз хонаи хирс баромада дид, ки дар ҳама ҷо сабза дамидааст, мурғи куку месарояд. «Худаш чӣ гап?» аз дил гузарониid. Нимаи зимистон хоб рафтаму баҳор бедор шудам? Ба куҷо равам? Чӣ тавр ба хона расам?»

Ногоҳ як аспсавор пайдо шуд. Вай ба назди шикорчӣ омада пурсид:
— Салом! Ту кистӣ?
— Ман шикорчиам, роҳро гум кардаам, дар ин ҷангал намедонам куҷо раваму ба хонаам чӣ тавр расам. Бисёр гурусна мондаам, ягон чизи хӯрданӣ надоред?

Савора аз хӯрчинаш шохҳои нимсӯхтаи оҳуро баровард. Шикорчӣ онҳоро гирифта, бӯй кашиду ҳамон лаҳза ҳис намуд, ки сер шудааст. Савора гуфт: