Ҳамин ки писарча суханашро ба охир расонид, ҳамаи супоришҳои ӯ иҷро шуданд. Як қасри барҳавое пайдо гашт, ки деворҳояш аз сангҳои қиматбаҳо оро ёфта буданд. Писарбача ба қаср даромада дид, ки хизматгорҳои бисёре ҳозиранд. Ҳамаи онҳо ба назди пирамарду кампир равон шуданд. Пирамарду кампир бошанд, дар зери чатри бошукӯҳе ғарқи хоб буданд. Онҳоро бедор карданд.
— Худоё, худаш чӣ гап шуда бошад, ҳеҷ сарфаҳм намеравам, — гуфт пирмард.

Барои пирамарду кампир ҷои хушбӯй оварданд. Вақте пирамарду кампир берун баромаданд, диданд, ки аз бисёрии чорво замини дашт ҷунбида истодааст.
— Ана, оқибат бахти мо ҳам хандид, — гуфт мӯйсафед.

Онҳо дар қасри заррин оромона ҳаёт ба сар мебурданд. Чанд сол гузашт. Рӯзе писархондашон гуфт:
— Падар, ман бояд одами мустақил шавам, зан гирам.
— Азизам, худат чӣ кор карданатро нағз медонӣ.
— Ин хел бошад, ба ман арӯс ёбед. Дар мулки ҷанубӣ Земешчихон ҳукмронӣ мекунад. Ӯ соҳиби боғҳои мевадори бисёрест. Як духтар ҳам дорад. Равед, падар, духтари ӯро хостгорӣ кунед.

Мӯйсафед тарсид. Охир бо худи хон гуфтугӯ кардан лозим меояд! Вале илоҷи дигар нест, рафтан даркор.

Шаб писарашон аз хона баромада, шамшерро аз ғилоф кашида ба паҳлавони азимҷусса амр дод:
— Бигузор, падарам мисли хон либос ва асп дошта бошад.

Саҳарӣ, ӯ бедор шуду аз қаср баромада дид, ки падараш сару либоси қиматбаҳо ва савори аспи чиран аст.
— Падар, — гуфт писар, — ҳамсояи мо Земешчихон Шуморо аз дур дида ба пешвозатон мебарояд. Ӯ мепурсад, ки Шумо кӣ ва чӣ хел хон ҳастед. Шумо ба ин чӣ ҷавоб медиҳед? Худро кадом хон меномед?
— Намедонам, азизам, намедонам.
— Шумо ин тавр ҷавоб диҳед: «Ман Эрдни — хони Хонигарии Худ ба худ пайдошудаам». Хон Земешчӣ барои духтараш чизе ки талаб кунад, ба ҳамааш розӣ шавед.