Мерафт. Ва вуҷудам аз дард месӯхт. Модарам дар баландие мегирист. Падарам аз дарав меандешид. Ҳамсарам ба кӯдакон афсона мегуфт.

Ва ишқ аз ин як ҳақиқат менозид. Оре, замоне ки Ту, эй Ёр, ба хоби ноз мерафтӣ.

Аз дарахтони пургул ёд меорам. Оре, дар ин зимистони бас сард. Агарчи пушти он барфҳои сафед дар ин сиёҳии шаб баҳор муждаи омаданашро медиҳад, ба ин як ҳақиқат ҳеҷ бовар намекунам.

Ва чаро Ту, эй Ёр, ҳама дарҳоро дар ин замони бемеҳр ба рӯи ман баставӣ?

Чаро менозӣ, ки Туро он Ёр дӯст дошта? Ба Худо, агар ин бор фиреби Ӯро бихӯрӣ, бидон, дар ду ҷаҳон ғизои ту ҳамчунон ғаму андӯҳ мемонад.

Офтобе, ки дар пушти абрҳост, мехоҳад ба ман бигӯяд, он Ёр намеояд. Аммо ӯро аз гуфтани ин як ҳақиқат манъ мекунанд. Мебинам, аз ин андӯҳ бо чашму дили пурхун менишинад.

Оҳ, агар Ту, эй Ёр, меомадӣ, боре ӯро аз ин ғам, аз ин ранҷ мераҳонидӣ ва ӯ саҳар бо табассуми ширин рух менамуд.

Мегӯянд, ёрон аз ман ёд меоранд ва аз ин як ҷудоӣ афсӯс мехӯранд. Аммо агар ин ёрон он Ёрро мешинохтанд, ба Худо, дар хилват менишастанд ва на аз ман ёд меоварданд ва на аз ин ҷудоӣ афсӯс мехӯрданд.

Агар ҳама олам аз ман рӯ мегардонад, ба Худо, ҳеҷ андӯҳгин намешавам ва ба ёд низ намеорам, ки бо ман буданд ва маро дӯст медоштанд. Аммо, медонам, маро ҳеҷ намефаҳманд, чун ба он Ёр напайвастанд.