Гул ба ман мегӯяд: «Ту метавонӣ ҳамин ҳолӣ бигӯй, ки ман хушбахтам?»

Оҳ, ман ба тасаллои дили ӯ низ наметавонам бигӯям, ки хушбахтам.

Медонам, як рӯз ӯ ин ҳама таронаҳоро месӯзад ва мегӯяд: «Барои ман таронаҳои пурسӯзро ҷавоне хоҳад гуфт, ки хушбахтӣ ба номаш менозад».

Медонам, аммо барои ӯ ҳамчунон таронаҳои пурسӯзро мегӯям.

Медонам, ҳар рӯз ҳазор ёр меёбӣ. Аммо намедонам, ки чӣ сон метавонӣ номи ҳамаро ба хотир бигирӣ ва ҳар якеро бигӯй: «Дӯстат медорам».

Оё ба дурӯғ ҳамчунон ифтихор мекунӣ, ки маро дорӣ, дар ҳоле, ки бо ҳама олам танҳо маро надорӣ?

Аз ҳазор ошиқи худ агар ёд биёрӣ, бигӯ: «Аз ту ёд намеорам, агар ҳазор сол ҳам бигузарад, аз ту ёд намеорам». Ва маро инчунин як ёд ҳам бас аст, ки ҳазор сол бо номи Ту, бо ишқи Ту зиндагӣ бикунам.

Имрӯз Туро надидам, балки ин гуна як рӯз дар зиндагии ман набуд.

Бечора қалам ҳам дар навиштан меларзад, агарчи Ту дар он диёри бас дурӣ ва номаро ҳеҷ кас ба пешат намебарад.

Як рӯз ман Туро беш аз ҳама ошиқонат дӯст медорам. Агарчи он замон ҳам маро дилдодаи содиқи худ намехонӣ, боре ҳама ошиқонат дар хиҷолат меафтанд.