Медонам, як рӯз Ту вафо мекунӣ. Ман он замон дар тааҷҷуб меафтам ва мегӯям: «Оё маро ба касе дигар монанд кардааст?».

Мегӯӣ: «Як рӯз гулҳо мешукуфанд». Оҳ, агар олам ҳама пур аз гул шавад, ҳеҷ бовар надорам, ки якеро ба мани ошиқи бадбахт мебахшӣ.

— Ба роҳи он бевафо ёр куҷо меравӣ?
— Намедонам, намедонам, эй духтараки зебое, ки дӯстам медорӣ. Аммо амр аст, ки бояд биравам ва ҳам ҳеҷ напурсам, ки чаро меравам. Он ишқе, ки ту дорӣ, дигар аст ва ин ишқе, ки ман дорам, дигар. Аммо он бевафо ёр аз ин ду ишқ ҳеҷ якеро надорад.

Дастам меларзад, нигоҳам меларзад, дилам меларзад. Оре, замоне, ки барои Ту, эй ёри беҳтар аз ҷон, тарона менависам. Аммо Ту ҳеҷ ба он чӣ навиштаам наменимарӣ ва ба сарзаниш мегӯӣ: «Мехоҳам хат зебо бошад ва ман хати зеборо дӯст медорам».
Ба Худо, пас аз он ҷонам бо забонам меларзад ва аз тарс хомӯш мемонам.

Имрӯз як рӯзе нест, ки ман аз бемеҳрии Ту бигӯям. Имрӯз ман бояд ҳама аз вафои Ту бигӯям, агарчи намедонам, ки чӣ бигӯям. Ва, ба ростӣ, эй ёри бемеҳри ман, ба имдодам намеоӣ?

Ман ба ин чӯбе, ки дар оташ месӯзад, менигарам ва ба он ҳасад мебарам. Боре сӯхтанашро мебинам, охир. Аммо он, ки маро месӯзад, намехоҳад боре ба сӯхтанам бинигарад, агарчи намехоҳам ба ин сӯхтан ҳасад бибарад.