Оре, доноии ман писандат нест. Ба Худо, метавон гуфт: «Пур нодонӣ». Ва боре ман аз ин намеранҷам. Аммо чаро ту мехоҳӣ ба номи муҳаббат маро бифиребӣ ва дар ин ҳол фиребатро биҳӯраму нодида бигирам?

Мебинам, оинаҳоро мешикананд ва бо зебоӣ падруд мегӯянд.

Мебинам, бас нотавонам, то пеши роҳи ин зулмро бигирам.

Зангӯлаҳоро мезанам, аммо ба имдодам ҳеҷ кас намерасад. Ва наметавонам бигӯям, ки ҳама олам кар аст.

Чаро ҳазор сол ранҷ бурдӣ, ки Туро дӯст бидорам ва боз дар соате ин муҳаббатро ба нафрат мубаддал кардӣ?

Дилам барои Ту сӯхт, аз он ки ёре надоштӣ.

Ва барои худ гирист, аз он ки натавонистам ёрат бошам.

Ҳақиқатро агар намехоҳӣ дар назди ман бигӯй, барои Худо, дар назди худ хор макун.

Таронаи маро хонд ва пурсид, ки он дилсардтарин ёри ҷаҳон кист?

Оҳ, агар тоби нигоҳи он бевафоро медоштам ва дар худ андак нерӯро дармеёфтам, ба Худо, мегуфтам, ки ба оинаи дилам бинигарад. Ва ҳам аз он тарсидам, ки хоҳад гуфт: «Биё, ҳар ду бо ҳам дар он оина худро бубинем».

Гуфтӣ: «Ман туро шинохтам».

Агар маро шинохтӣ, пас чаро нагуфтӣ, ки дӯстат медорам? Ё тарсидӣ, ки ман он замон Туро намешиносам?