Ту парвои ранҷам надорӣ, аммо бояд ман аз ранҷишат ҳам биранҷам.

Ту ҳама дарҳоро ба рӯи ман бастаӣ. Аммо ман он қадар ранҷидаам, ки дар андешаи кушодани онҳо нестам. Бигзор он ҳамаро ҷавоне бикушояд, ки ҳеҷ интизорашро надоштӣ ва ҳам ӯ рӯзе бӯи ишқро нашнида бошад.

Чаро бояд дурӯғ бигӯӣ? Оре, бигӯй, ки аз ман ранҷидаӣ. Магар ҳазорсола ранҷат кам намуд? Магар ман ҳазор сол дар оташи ишқи ту насӯхтам? Пас чаро ман дарнаёбам, ки ту ранҷидаӣ ё не? Охир, ман туро шинохтаам. Агар боре маро бештар гирифтор мехоҳӣ, бигӯ: «Ман аз ту ҳеҷ намеранҷам ва ҳама умр дӯстат медорам».

Ба забон амр кардӣ, ки бигӯяд: «Ман туро дӯст намедорам?»

Оҳ, магар чашм дар ихтиёри ту нест? Охир, ӯ акси инро мегӯяд.

Мегӯӣ: «Дигар айёми ҷавонии ту рафта».
Намегӯям: «Пас чаро дил ба ман додӣ?»
Охир, ту мехоҳӣ ба ман бифаҳмонӣ, ки дигар ба ёди ёри рафтаи даврони ҷавонӣ абошам.

Эй бахт, чаро дари хонаи маро мезанӣ? Ба Худо, агар ҳазор сол пушти он биистӣ ва ҳамчунон дарро бизанӣ, мапиндор барои замоне мекушоям. Охир, медонам, ки аз ёри ман — ӯ омадани ӯ ҳеҷ муждае надорӣ.

Мегӯӣ: «Хушбахтам, ки ҳазор дилдода дорам».