Мегӯӣ, ки дунё бевафост.
— Оре, - мегӯям, - мо кӯри худу бинои дигарем.

Маро дигар миёни ғаму андӯҳ манишон. Охир, то ба сад сол, балки ҳазор сол аз онҳо ёд намеорӣ ва намегӯӣ маро замоне ошиқи зоре буд. Ва ман ҳам ба поси муҳаббати Ту то он замоне, ки марг фаро мерасад, хомӯш мемонам.

Чаро дил ба Ту додам?- мепурсам аз худ. Ва посух намеёбаму аз пурсишам шарм медорам.

Чаро дил ба ман додӣ?- мепурсад Ӯ як рӯз. Ва магар ман метавонам посух бидиҳам, ки чаро дил аз ман бурдӣ?

Бар он Ёри зебои ман магӯед, ки бевафост. Охир, Ӯ вафоро намедонад.

Ман оби чашмони Ӯро бо дастрӯмоли зебояш пок мекунам ва дар дил мегӯям: «Кош онро дигар аз дасти ман нагирад». Аммо мегирад ва дар оби бас сард онро мешӯяд.
Ва мебинам, ки дили ман мегиряд.
Ва мебинам, ки на Ӯ ва на ҳеҷ касе дигар инро мебинад.
Ва мебинам, ки ҳеҷ кас бо худ дастрӯмол надорад.

Бомҳои пур аз барф, мебинам, ки мегирянд. Ва дасти ман барои навиштани нома барои он Ёр ҳеҷ пеш намеравад.

Кӣ аст, дар берун духтараки зебову ширини маро садо мекунад? Ба Худо, ба овози Ту монанд аст. Аммо медонам, он Ту нестӣ. Охир, Ту номи маро ҳам аз ёд бурдаӣ.