Фасл аст, ҳеҷ посух намедиҳам, зеро медонам, ки медонӣ ман дар фасли муҳаббат ба дунё омадаам ва ин фасл дар ҳазор сол як бор меояд ва ҳангоми рафтан табассум ба лаб дорад.

Агар Туро Худо як рӯз ба муҳаббат бинигарад ва хушбахтат бигардонад, ҳазор гули садбарги сурх ба саломат меоянд ва мегӯянд, ки ҳеҷ кас Туро чун ман дӯст намедорад. Мабодо бовар накунӣ ва бар ҳама хашм бигирӣ, ки ин нишони поёни зиндагии ман асту анҷоми ҷавонии Ту.

Худоё, ин духтараки лӯлӣ, ки ба гадой омадааст, номи Туро дорад, агарчи як нишони зебоиятро Худо насибаш нагардондааст. Бар ӯ пули зиёд медиҳам ва ноневу як даста гули садбарги сурх. Ҳамаро бар ҷавоне мебахшад, ки аз худ бас тирарӯ аст ва чашмонаш фурӯрафта. Модари пираш мегӯяд: «Ӯро дӯст медорад». Ва ман ба хотири ин каломи зебо ба модараш ҳама дороиямро мебахшам ва бовар мекунам, ки муҳаббат тӯҳфаи бузурги илоҳӣ аст.

Агар ононе, ки ба дороӣ даъвои дилдодагии Туро доранд, аз сар то ба поят зар нарезанд, дастҳояшон дар хок бод! Муҳаббат чашмонашонро ҳам кӯр бигардонад, то ҳама умр аз дидани он чеҳраи зебоят маҳрум бишаванд. Ва ғизояшон бас талх биояд, ки бидонанд оламро соҳибест ва намегузорад ба дурӯғ ҳам касе бар касе ҷабр бикунад.

Медонам, маро дар ҳеҷ сафар дигар Ту ҳамроҳ намегирӣ. Ва намедонам он замон ҳам гулҳои садбарги сурх мешукуфанд?

Гуфтанд, ки аз сафар омадаӣ. Хостанд бад-ин мужда ман аз шодӣ бимирам. Аммо намурдам. Охир, Ту худ гуфта будӣ, ки ин бор аз сафар бо ҷавоне меоям ва дар оташи фурӯзони рашк, мебинам, чӣ гуна месӯзӣ. Оҳ, тарси мани нотавон аз он